Πέφτεις απ’τα σύννεφα βρε ; Ο πατριωτισμός της φράουλας.

Image

Πατριωτισμός και θυσίες. Οι δυο αναγκαίες λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιήσει τουλάχιστον μια φορά σε μια πρόταση η ντόπια αντίδραση. Αρέσουν πολύ αυτές οι λέξεις στους πολιτικούς και στους κονδυλοφόρους μας. Ο γέρος με τα δακρυσμένα μάτια που προσφέρθηκε να θυσιάσει τη σύνταξή του στον πρώην πρωθυπουργό για τη σωτηρία της χώρας ήταν σίγουρα καλός πατριώτης. Εγώ που τώρα είμαι άνεργος ξέρω πως μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να πάρω σύνταξη γιατί δεν βρέθηκε ως τώρα κάποιος πατριώτης που με πήρε στη δούλεψή του να μου κολλήσει ένα ένσημο. Γιατί μου στερείτε το δικαίωμα στη θυσία;

Η Ελλάδα πέθανε κι εμείς οι τεθλιμμένοι συγγενείς έχουμε γυρίσει στο σπίτι και περιμένουμε να φάμε την ψαρόσουπα. Πέθανε ακόμα μια φορά όταν δυο πατριωτάκια μου βασάνισαν έναν μετανάστη σέρνοντάς τον με το αμάξι τους για ένα χιλιόμετρο.

Νομίζω τους ξέρω. Είναι ο κόσμος που καλλιεργεί χασισοφυτείες ανάμεσα στα καλαμπόκια. Που νοικιάζει το θερμοκήπιο για μεζονέτα στο Λαγονήσι και στοιβάζει μέσα 10-15 ψυχές. Ο κόσμος του «η κυρά στο σπίτι κι εμείς το βράδυ στο κωλόμπαρο πάνω από το βενζινάδικο γιατί έχει φέρει κάτι Ρωσσιδούλες άλλο πράμα στην ηλικία της κόρης μας». Είναι οι μάγκες πατεράδες που δίνουν το μηχανάκι στο γιο στα 10 του και το αγροτικό στα 15 για να κατεβαίνει στην πόλη. Είναι αυτοί που αφού μάδησαν την «Ιτιά τη λουλουδιασμένη», φτιάξαν ένα κράμα σκυλάδικων κλαρίνων αντικαθιστώντας την παράδοση με το «Αγαπώ μια πιτσιρίκα». Είναι ακόμα εκείνοι που ταξίδεψαν 500 χιλιόμετρα για να κάνουν μια βόλτα με το μετρό στο παρθενικό του ταξίδι.

Είναι ο κόσμος που ξέρει προσωπικά τον πολιτευτή της περιφέρειας γιατί τον συναντά στο καφενείο και λέει «καλό παιδί, δικό μας παιδί!». Ξέρεις «ήρθε ο βουλευτής στο χωριό βόλτες από κει κι από δω». Που είσαι Μαρίνο Αντύπα να δεις για ποιους θυσιάστηκες. Είναι αυτοί που βάζουν φωτιές (σαν τον Χιώτη εμπρηστή) και κατακαίνε τον τόπο τους γιατί ο βουλευτής που λέγαμε πριν δεν τους μονιμοποίησε στην Πυροσβεστική.

Όλοι αυτοί υπήρχαν πάντοτε. Τι πέφτεις απ΄τα σύννεφα βρε; Απλά τώρα που τέλειωσε το ρουσφέτι βρήκαν κι αυτοί την πολιτική τους στέγη.

Όχι δεν τα βάζω με τους ανθρώπους της επαρχίας. Άλλωστε κανείς δεν είναι βέρος πρωτευουσιάνος κι έχω πολλά ράμματα και για τις γούνες των ανθρώπων της πόλης. Αλλά να, εγώ γιατί πρέπει να νιώθω πατριωτάκι, σύντεκνος, κουμπάρος, με όλους αυτούς; Το μόνο μας κοινό είναι η γλώσσα κι η γλώσσα διδάσκεται ξέρεις.

Τι φρούτα βγάζει η Μανωλάδα; Φράουλες; Ε λοιπόν όπως λέει κάπου κι ο Reiser, του οποίου το σκίτσο κοσμεί το σημερινό ποστ, «οι μύγες πάνε και κάθονται πάνω στα αρχίδια μου κι ύστερα πετάνε και κάθονται στις φράουλες σας». Με λίγα λόγια «ευχαριστώ δεν θα πάρω!».

Υ.Γ. Επειδή η Πατρίς χρειάζεται θυσίες αύριο το πρωί υπόσχομαι να σηκωθώ πριν τις 12.00 και να αναρτήσω μια νέα ιστορία μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s