ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ Μαουτχάουζεν !

Image

«- Την τελευταία ομάδα τη φέρανε απόγευμα, λίγο πριν να σκολάσουμε. Κι ήταν μια γυναίκα μαζί που είχε ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά, ένα μωρό. Τις βάλανε στη γραμμή έτσι, μισοξαπλωτά πάνω στο πλευρό της τάφρου. Τ’άλλα παιδιά κλαίγανε. Μόνο το μωρό δεν έκλαιγε. Η μάνα του είχε το βυζί έξω, το μωρό βύζαινε με μια πείνα … Ο υπαξιωματικός πήγε και το πήρε απ’ τα χέρια της. Το γαργάλησε λίγο, του γέλασε και το μωρό άρχισε να παίζει, να τραβά τα κουμπιά που γυαλίζανε, το καπέλο. Η μάνα νόμιζε πως το μωρό γλίτωσε. Γονάτισε και φώναζε κλαίγοντας : «Γκράτσια, γκράτσια» … Τα πολυβόλα αρχίσανε … Να ‘βλεπες πως σπαράζανε οι γυναίκες, τα παιδιά … Πως μουγκρίζανε, πως τρώγανε το χώμα …

– Και το μωρό;

– Η μάνα του μωρού είχε πέσει μονόπαντα, να, έτσι … Ο υπαξιωματικός την έσπρωξε με το πόδι του, τη γύρισε ανάσκελα. Έπιασε το φουστάνι της απ’ το λαιμό και το ‘σκισε … Το τράβηξε κάτω, ως τη μέση, κι έβαλε το μωρό να βυζάξει. Το μωρό βρήκε πιο εύκολα το αίμα απ’το γάλα κι έγλειφε αίμα …»

Ιάκωβος Καμπανέλλης, Μάουτχάουζεν.

Υ.Γ. Σκέφτηκα να βάλω μια πιο ωμή φωτογραφία στην κεφαλή του ποστ αλλά δεν άντεξα. Το νταμάρι που βλέπετε είναι η «σκάλα», το «λατομείο των θρήνων» εκεί όπου ο ηρωικός Αντώνης αντιμετώπισε την θηριωδία του ναζισμού κι έγινε τραγούδι-ύμνος από τους Καμπανέλλη-Θεοδωράκη http://www.youtube.com/watch?v=EvkcI1TgrlU

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s