Ο αόρατος άνδρας

Image

Λοιπόν έχω ένα θέμα. Ζήτημα, πρόβλημα κάτι τέτοιο. Φοβάμαι το σκοτάδι. Θα μου πεις ένα ξερό «οκ αυτό το έχουν πολλοί άνθρωποι», θα προσποιηθείς πως ενδιαφέρεσαι να με ακούσεις για λίγα λεπτά. Ίσως να κουνάς το κεφάλι σου και να χαμογελάς κάνοντας πως με ακούς κι αν σε αιφνιδιάσω και σε ρωτήσω «τι είπα μόλις τώρα;» να ντροπιαστείς.

Το δικό μου όμως ζήτημα είναι διαφορετικό γιατί φοβάμαι την απουσία φωτός μόνο όταν κοιμάμαι μόνος. Με τις γυναίκες είναι αλλιώς γιατί όταν κοιμάμαι μαζί τους, το σώμα ή έστω η ανάσα τους, μια υποψία ροχαλητού, αντικαθιστά τον ρόλο που παίζει το φως. Κουρνιάζω μέσα στην ασφάλεια μιας γυναικείας ανάσας. Τι ντροπιαστικό!

Έχω εδώ και καιρό κάνει μια συμφωνία με τον εαυτό μου. Έξι μήνες του χρόνου ζω με γυναίκα κι έξι μήνες μόνος. Έγινα μια αρσενική Περσεφόνη. Έτσι αναγκάζομαι για πολλούς μήνες να μένω ξάγρυπνος τις νύχτες και να κοιμάμαι τη μέρα. Οι νύχτες όμως πάντα φαίνονται μεγάλες, μεγαλύτερες και πρέπει κάπως να γεμίζουν.

Έχω σκαρφιστεί διάφορα τεχνάσματα για να μη φοβάμαι. Πότε το λαμπάκι του αποροφητήρα, τώρα τελευταία η ανοιχτή τηλεόραση, χωρίς φωνή, δίχως εικόνα μιας και δεν έχω αποκωδικοποιητή καρδιά μου. Μόνο χιόνια στην οθόνη της που όμως κάνουν τη δουλειά τους. Φωτίζουν. Όπως φωτίζουν τα αληθινά χιόνια και σπάνε τη βαρεμάρα του χειμώνα της βροχής, γιατί εδώ στην Ελλάδα πέφτουν μια στο τόσο και εμείς χαιρόμαστε.

Όταν είχα τηλεόραση η ώρα μου περνούσε αδιάφορα, χαζά. Λύτρωση! Τώρα αναγκαστικά σκέφτομαι και θυμάμαι. Η σκέψη και η μνήμη, μόνες τους καθεμιά αντέχονται. Μαζί είναι που γίνονται ανυπόφορες. Εξομολογούμαι. Έβλεπα ώρες ατέλειωτες προϊόντα τηλε-πωλήσεων. Ελβετικές τεχνολογίες, φουσκωτά στρώματα για να φιλοξενείς κόσμο – λες κι έρχεται κανείς να με δει – ατσάλινα επικίνδυνα μαχαίρια ακόμα και για το βούτυρο. Ξεκίνησα να τηλεφωνώ και να αγοράζω ότι έβλεπα.  Κι ας ήξερα πως δεν χρειαζόμουν  τίποτα από όλα αυτά τα μαραφέτια. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν να περάσουν οι ώρες, να δω το πρώτο φως της μέρας και να πέσω εξαντλημένος μα ήσυχος να κοιμηθώ.

Τώρα πια και ντρέπομαι που το λέω, διαβάζω lifestyle περιοδικά και free press φυλλάδες. Αγαπημένες μου στήλες είναι αυτές που κάποιος ή κάποια αναζητεί κάποιον ή κάποια που είδε στο δρόμο, σε ένα μπαρ, οπουδήποτε … Νιώθω αόρατος άνδρας. Να πεις ότι δεν βγαίνω; Του δίνω και καταλαβαίνει κι ας μην έχω μία. Πότε στα πεζούλια στη θάλασσα με μια μπύρα, πότε καλεσμένος σε βαρετά πάρτι. Κυκλοφορώ. Κι όμως κανείς δεν δείχνει να με αναζητά. Έστω για να περάσουμε μαζί έξι καλούς μήνες.

Καλά είναι κι έτσι. Αόρατος στο χαρτί των εφημερίδων, αόρατος και στην κανονική ζωή. Η μοναξιά είναι φαινόμενο. Σαν τον καιρό. Σαν τον κρύο καιρό. Να λες : «κάνει μοναξιά !».

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s