25 Σεπτέμβρη

Image

25 Σεπτέβρη. Οσίας Ευφροσύνης. Φρόσω, Φροσάκι, ο φίλος μου,  ο χαζός μου και άλλα. H αγάπη δεν κοιτά ημερολόγια. Γιορτάζει κάθε μέρα. Ο έρωτας να δεις, αυτός ο τρελός! Κάθε μέρα, οποιαδήποτε μέρα, Κυριακή, σχόλη, καθημερινή, σαν τότε που γυρνούσες σπίτι, κοντοστάθηκες στο ανθοπωλείο, είπες ένα «γιατί όχι;» και μπούκαρες σήκωσες τον πρώτο άσχημο κάκτο που είδες κι ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Ο κάκτος να υπενθυμίζει όλα τα στραβά που μπορεί να έρθουν. Και ήρθαν. Αυτό είναι σίγουρο! Τα κόκκινα τριαντάφυλλα να επιμένουν. Όσα στραβά αγκάθια κι αν έρθουν και χωθούν εκείνα να επιμένουν.

Και το Hennessy να κάνει δάκρυα στο ποτήρι. Στο σωστό ποτήρι, του κονιάκ το κωνικό. «Καλό μαγαζί» να λες, «έχουν το σωστό ποτήρι» κι η ώρα να είναι 12 παρά λίγο. Το λίγο να σου φαίνεται πολύ. Αιώνες. Όπως αιώνες μοιάζουν οι μέρες κι οι βδομάδες κι οι μήνες που έχεις να τη δεις. Να κοιτάς το ρολόι τσέπης του παππού σου στην εσωτερική τσέπη απ’ το σακάκι και να ντρέπεσαι. Δεν είναι καιροί για παλιομοδίτες. Ο κόσμος χλευάζει. Σαν τότε που σε είχε δει  ο κόσμος  να καπνίζεις την πίπα σου, ξέρεις εκείνη με το όνομά της χαραγμένο στο ξύλο. Δικό της δώρο.

Τι έλεγα; Ναι! Να κοιτάς λοιπόν το ρολόι και να λες να πάρω να μην πάρω. Να θες να είσαι ο πρώτος. Ο πρώτος που θα της ευχηθεί. Ήσουν ο πρώτος, πάντα θα είσαι. Και την πήρες και «τι κάνεις» κι όλα αυτά που πρέπει να ειπωθούν. Δουλειές, γονείς, μεταπτυχιακά. Ανάσα βαριά, δικιά σου ανάσα, μια σπιθαμή απόσταση το «τι κάνουν οι γονείς σου;» ως το «μ’ αγαπάς ακόμη;». Να μην σε χωρά ο τόπος. Κι αυτή να νομίζει πως ξέφυγε, λες και το Βερολίνο, το Άμστερνταμ, η Πράγα είναι μακριά. Κι όσες Σκύλες και Χάρυβδες να στήνει μπρος η οικονομική σου κατάσταση να λες «θα πάω!», ένα ταξίδι είναι, να τη δεις, σιγά το πράμα. Ενωμένη Ευρώπη. Ακόμα …

Μα είσαι πια μαντράχαλος αλλά το κινητό με κάρτα. Πώς να βγεις; Όποτε έχεις βάζεις. Εντάξει ποτέ δεν τα πήγαινες καλά με την επικοινωνία. Ίσως τώρα που το σκέφτεσαι αυτός να ήταν ο λόγος που σε παράτησε. Όχι η κάρτα ρε. Η επικοινωνία! Να μιλάς από μέσα σου καθώς εκείνη σου περιγράφει τη νέα της ζωή και να λες «μου φτάνει ο χρόνος ομιλίας;».

Κι ύστερα πάλι εκείνος ο άτιμος ο Μουράτ. Μουσικός του δρόμου, κάτι τέτοιο. Την γοήτευσε. Λογικό. Κι όσο τον μισείς να λες «μακάρι να την αγαπά!». Κι όσο υπεράνω νιώθεις που το σκέφτεσαι άλλο τόσο να νιώθεις μαλάκας. Σου λέει αυτή «γυρίζω απ ‘την Πόλη». Πρώτη σκέψη σου «για όποιον ή με όποιον πας, η Πόλη θα είναι πάντα δική μας!». Βρίσκεις το θάρρος και της το λες. Επιτέλους ρε!

Κλείνεις σε λίγο ευγενικά, πρέπει να μπεις στο μπαρ. Οι φίλοι περιμένουν. Καλοί φίλοι. Όπως περιμένει το κονιάκ. Κουνάς το ποτήρι και βλέπεις τα δάκρυα στα τοιχώματά του. Δεν είναι τα μόνα. Ο μπάρμαν σκουπίζει, αδειάζει τασάκια, πετά μασημένες φέτες πορτοκάλι. Οι φίλοι πίνανε τεκίλα κίτρινη σφηνάκι. Ο Screamin’ Jay Hawkins ουρλιάζει. Ζητάς άκυρη αλλαγή. «Τελευταίο τραγούδι να φεύγουμε» … Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα. Παραγγέλνεις μια απ’ τα ίδια. Ότι πίνουν οι φίλοι. Ξέρεις θα πιουν μαζί σου. Το πρόβλημα δεν είναι η παρέα στο πιοτό. Παρέα βρίσκεται. Το πρόβλημα είναι ότι μόνος σου θα την δεις πάλι απόψε. Όνειρο. Όπως προχτές που τάχα μου σε ήθελε ακόμη και σε πήρε αγκαζέ.

Σου λένε οι φίλοι για συνέχεια σε κωλόμπαρο. Κι εσύ να ξερνάς στην θύμηση της φτηνής κολόνιας, της ψεκασμένης ανάμεσα στα βυζιά κάποιας Ιρίνα που σε είχαν πάει να παρηγορηθείς, πρώτος καιρός του χωρισμού σας. Άτιμη αίσθηση η όσφρηση. Ξυπνά μνήμες. Κι εσύ να προσπαθείς να θυμηθείς τη μυρωδιά Εκείνης. Πανηγυρίζεις, χαζογελάς γιατί καταφέρνεις και τη θυμάσαι.  Λες μια δικαιολογία «νομίζω έχω δέκατα», πληρώνεις και φεύγεις. Κωλόμπαρα και μαλακίες. Βιάζεσαι να πας σπίτι να γράψεις γρήγορα ότι βγει από μέσα σου χωρίς διαγραφή και διορθώσεις, κι ας ξέρεις πως η μπενζεντρίνη είναι μυθική ουσία, ανύπαρκτη. Εσύ έτσι θα γράψεις! Βασανίζοντας το πληκτρολόγιο για να μη βασανίζεις άλλο εσένα.

Σημείωση : Αυτό το ποστ προέκυψε …

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under Uncategorized

4 responses to “25 Σεπτέμβρη

  1. ….έτσι είναι μερικά, δεν τα κρατάς με τίποτα. προκύπτουν. ευτυχώς..

  2. είναι ωραίο να έρχονται από το πουθενά….
    καλό βράδυ!

  3. ..κοιτούσα για λεπτά τη φράση «Να μιλάς από μέσα σου καθώς εκείνη σου περιγράφει τη νέα της ζωή..» πόσο αλήθεια, πόσο καθημερινότητα..:-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s