Σφηνάκι Campari

Image

Διανόηση. Το κοινωνικό στρώμα που ασχολείται με την πνευματική εργασία, με την ανάπτυξη και διάδοση του πολιτισμού. Η διανόηση είναι ανομοιογενής στη σύνθεσή της και ανήκει είτε τάσσεται με το μέρος διάφορων κοινωνικών τάξεων που τα συμφέροντά τους κατανοεί, εκφράζει και υπηρετεί.

Αγαπάς τον Καμύ, διαβάζεις τον Λαπαθιώτη. Γνωρίζεις τόσα. Παρόλα αυτά το πρωί κόβεις τυριά, σερβίρεις ποτά το βράδυ … δεκαεφτά ώρες ορθοστασία. Το έχεις ξαναπεί : «Κάνε οποιαδήποτε χαμαλοδουλειά βρεθεί. Οι κανονικές δουλειές κάνουν τους κανονικούς ανθρώπους». Πως θα σου φαινόταν κάθε πρωί και για χρόνια να βλέπεις τα ίδια χαρτιά, τα ίδια μελάνια, την ίδια οθόνη; Οι φίλοι σε καθησυχάζουν. Σου λεν πως κι άλλοι που έγραφαν ή έστω προσπαθούσαν να γράψουν όπως εσύ, επιβίωναν όπως μπορούσαν. Τυπογράφοι, ναυτεργάτες και χαμάληδες. Κάποιοι λίγοι αστοί, γόνοι εφοπλιστικών οικογενειών. Πολλοί άλλοι ασκούσαν το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Προλεταριακή διανόηση. Αστική διανόηση. Πότε στρατευμένες και πότε όχι.

Πλησιάζει μια γυναίκα που σέρνει μαζί της ένα κοριτσάκι με σχολική τσάντα, θα ‘ναι δεν θα ‘ναι 8 χρονών. Η γυναίκα σκύβει το κεφάλι, το βλέμμα στο πάτωμα και χαμηλόφωνα σου ζητά ένα ευρώ τυρί φέτα. Ένα ευρώ! Ντρέπεται μην την ακούσουν άλλες πελάτισσες. Εσύ κοιτάς το κορίτσι. Θυμάσαι ένα άρθρο που διάβασες. Ίσως λες μέσα σου θα ‘ναι από τα παιδιά που πάνε δυο και τρεις μέρες νηστικά στο σχολείο. Μπήγεις το μαχαίρι στο βαρέλι και καρφώνεις μια μεγάλη μπουκιά φέτα. «Δεν θα θέλατε να δοκιμάσετε πρώτα;» τους λες και δίνεις το κομμάτι στο παιδί. Κείνο το μασουλά με λαχτάρα σαν σοκολάτα!

Φεύγεις από τη δουλειά και περπατάς ως τη στάση. Μια κυρία έχει βγάλει το σκύλο της βόλτα. Ο σκύλος είναι όμορφος, χαριτωμένος. Ο σκύλος αφήνει παντού σκυλοσκατά. «Καταραμένο τετράποδο πατσαβούρι, το φαί σου κοστίζει πιο πολύ απ’ το δικό μου!» λες και μπαίνεις στο λεωφορείο. Στο σπίτι ανοίγεις τον υπολογιστή. Άγνωστοι και φίλοι σου έχουν στείλει μέηλ για αυτά που δημοσιεύεις. «Υπέροχο» και «Μου άρεσε» και «Γράφεις καλά» και «Συνέχισε έτσι». Κάποιοι επιθυμούν να σε γνωρίσουν καλύτερα, ίσως κι από κοντά. Κάποιοι πέφτουν από τα σύννεφα με την τιποτένια δουλειά που αναγκάζεσαι να κάνεις για να ζήσεις.

Σου λένε πως πρέπει να έχεις μια γραφομηχανή, έτσι να υπάρχει. Ή να γράφεις όπου βρίσκεις … πακέτα τσιγάρων, χαρτοπετσέτες, περιοδικά. Να είσαι βουτηγμένος ως τα μπούνια στις παρέες της αριστερής ιντελιγκέντσιας, στις συγκεντρώσεις της, σε εκδηλώσεις. Αξιοθρήνητο! Μούσι … ναι σίγουρα μούσι κι ίσως μια πίπα. Θυμάσαι μια γκόμενα που είχες. Σου είχε πάρει δώρο μια πίπα. Κάπνισες μια δυο φορές έτσι από υποχρέωση, δώρο ήταν! Ύστερα μπούχτισες και το γύρισες πάλι στη μάρκα σου προτιμώντας τις άλλες πίπες που σου έπαιρνε όχι για δώρο αλλά για απόλαυση. Σκέφτεσαι πως ο κόσμος είναι γεμάτος από δυστυχισμένους άντρες που αναγκάζονται να χρησιμοποιούν τα δώρα των γυναικών τους. Στη δουλειά, στο λεωφορείο, στα μπαρ, άντρες εγκλωβισμένοι μέσα στα ροζ τους πουκάμισα.

Μια φίλη σου παλεύει να σώσει έναν μικρό χώρο τέχνης. Στη γλώσσα τους θέλουν να τον αξιοποιήσουν. Στη δική σου και δική της θέλουν να τον ξεπουλήσουν. Έχει να κάνει κι αυτή με διάφορους χορτασμένους, εξασφαλισμένους διανοητές με απαλά χέρια, άμαθα στη δουλειά. Της λένε για την «Επανάσταση» κι εκείνη που πεινά και επαναστατεί στη δουλειά της, στο χώρο της, στην τέχνη της, τους απαντά όπως στην ταινία : «Η επανάσταση γαμιέται!».

Σάββατο βράδυ στη δεύτερη δουλειά ξεδίνεις. Πίνεις όσο μπορείς να σβήσεις τη βδομάδα που πέρασε. Κάποιοι σε κερνάνε ένα σφηνάκι Campari. Ενώ τους βλέπεις όλους να χορεύουν εσύ σκέφτεσαι. Αποφασίζεις. Ξεκόβεις από την κουλτούρα. Το επόμενο κείμενό σου θα είναι για την κυρία Αθηνά. Εξηντάρα με εγγόνι που κόβει αλλαντικά δίπλα σου στην πρωινή σου δουλειά. Θες να γράψεις για τον άνθρωπο. Η κυρία Αθηνά θα έχει σπίτι με πίσω αυλή, μια γάτα κι ίσως  μια χελώνα. Έτσι φαντάζεσαι τους σύγχρονους ήρωες της εργατικής τάξης. Ανθρώπινους.

Ύστερα από αυτές τις σκέψεις ρουφάς το Campari και κάνεις γκριμάτσα. Είναι πικρό σαν να γλείφεις φρεσκοσαπουνισμένο μουνί. Σαν τη ζωή του καθενός. Κερασμένη, πικρή, μα με κάποιες απολαύσεις.

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under Uncategorized

4 responses to “Σφηνάκι Campari

  1. Το παπρικαρισμένο πατατάκι απευθύνθηκε στο διπλανό μπολ με τα φιστίκια: ρε σύ, Ζαν, πού τον ξέρω αυτόν που σερβίρει; -Δουλεύει στα τυριά στο μάρκετ που είμασταν. -Μη μου πεις, η Σούλα με τα βυζιά; -Όχι ρε, στην απογευματινή βάρδια. Αυτός που οι φέτες λέγανε ότι είναι συγγραφέας. -Α ναι, αλλά αποκλείεται, αυτός ούτε καν αριστερός δε δείχνει. -Δε ξέρω. Η μυζήθρα λέει ότι είναι γαμάτος – και πάντα μελαγχολικός. Κι ότι μια γραβιέρα 2% είναι πανδαισία μπροστά στη δική του απόλαυση της ζωής. Γιατί αυτό είναι οι καλλιτέχνες: είτε αριστεροί είτε χαμηλά λιπαράαωχχ, πάω στόμ…

  2. Παράθεμα: bibliotheque » Σφηνάκι Campari

  3. μ’άρεσε!
    μια γλυκιά καληνύχτα και ένα χαμόγελο.. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s