Κατερίνα απ’ το Halley μας πήρες το μυαλό

Image

Θα έπρεπε να αναρρώνω. Θα ήταν σωστό να ακολουθώ τις υποδείξεις των γιατρών. Ίσως ακόμα και τις υποδείξεις της εργοδοσίας. Ένα σακατεμένο χέρι, απλήρωτη δουλειά. Κοιτάν να μου φάνε αυτά που δικαιούμαι. 300 ευρώ όλα κι όλα. Το ένα εκατοστό της ημερήσιας είσπραξης ενός και μόνο μικρού καταστήματος της μεγάλης αλυσίδας που δουλεύω. Τόσα θα ξοδεύουν για μια πόρνη πολυτελείας, για μια ώρα συντροφιάς, τα χούφταλα του διοικητικού συμβουλίου.

Είναι μέρες σαν κι αυτή που κοιτώ την οθόνη του υπολογιστή με τις ώρες. Μέρες που η έμπνευση δεν είναι εντάξει στα ραντεβού της. Τέτοιες μέρες βγαίνω να περπατήσω. Παρατηρώ, καταγράφω. Άλλοι με την πόλη που ζουν κάνουν συναρπαστικά πράγματα. Εγώ απλά περπατώ τη μισή πόλη.

Ψάχνω κάτι να με ερεθίσει. Κοντοστέκομαι στα περίπτερα. Κάνω τάχα πως διαβάζω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ενώ αυτό που πραγματικά θέλω είναι να κρυφακούσω τι συζητούν οι άνθρωποι. Παλιότερα διάβαζαν μόνο τις αθλητικές. Τώρα οι περισσότεροι δίπλα μου διαβάζουν τις πολιτικές. Έγινε  μόδα. Που πας ξυπόλητος χωρίς να ξέρεις τι είναι κούρεμα και επιμήκυνση; Κάποτε προπονητές, τώρα οικονομολόγοι. Μνημονιακοί και Αντιμνημονιακοί. Δυο μεγάλες εξαπατημένες μάζες κι εγώ πιο κει, παραπέρα, μονάχος μου, με μπανταρισμένο χέρι και ανήσυχο αυτί, εξαπατημένος, απατημένος, πατημένος, απ’ όλα!

Κάμποσοι συνταξιούχοι, δυο με εργατικές φόρμες, ένας γιάπης με γυαλιά, κοστούμι και χαρτοφύλακα. Κρυφακούω. «Λαμόγια φυλακή» και «Κρεμάλα» κι ακόμα «Καλά μας κάνουνε». Έχουν γίνει μαλάκες, φταίνε δεν φταίνε. Αποχωρώ.

Τραβάω με τα πόδια για τα μέρη που ζει ο αληθινός πόνος. Σταθμοί τρένων, πρακτορεία λεωφορείων, νοσοκομεία. Σε αυτά τα μέρη οι άνθρωποι αγκαλιάζονται ακόμα. Αποχαιρετισμοί, αποχωρισμοί για πάντα ή για λίγο. Στο νοσοκομείο μου αλλάζουν τις γάζες. Στους σταθμούς και στα πρακτορεία πίνω καφέδες, καπνίζω. Νιώθω τυχερός, νιώθω και τύψεις που πονώ λιγότερο απ’ τους άλλους. Να θυμηθώ να γράψω για αυτούς που πονούν πολύ.

Περπατώ για το σπίτι. Οδός Πέτρου Ράλλη. Κάποιος έχει γράψει κάτι σε μια πεζογέφυρα. Πάντα αναρωτιόμουν πως καταφέρνουν και γράφουν στα πιο απίθανα σημεία, πως σκαρφαλώνουν, πως κάνουν καλά γράμματα. Πλησιάζω. Διαβάζω. «Κατερίνα απ’ το Halley μας πήρες το μυαλό». Χιλιάδες οδηγοί και πεζοί διαβάζουν καθημερινά το ερωτικό μήνυμα προς την Κατερίνα. Ποιος Halley; Ο κομήτης; Ποια Κατερίνα; Ίσως κάποια εξωγήινη γυναίκα. Από αυτές που περνούν απ’ τη ζωή μας μια φορά κάθε 75 χρόνια. Σαν τον κομήτη, κι αν δεν τις πείσεις να μείνουν μαζί σου αυτό ήταν … δεν έχεις άλλη ευκαιρία. Αύριο γιορτάζουν οι Κατερίνες. «Ίσως να φιληθούμε ίσως και κάτι πιο πολύ»*. Αλλιώς ευτυχισμένο το 2061 !

* Στίχος Θ. Παπακωνσταντίνου.  http://www.youtube.com/watch?v=q04QLbOvleI

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under Uncategorized

4 responses to “Κατερίνα απ’ το Halley μας πήρες το μυαλό

  1. αστέρι!!
    (όχι η Κατερίνα..) 🙂

  2. Μου θύμισες μια ατάκα από το mystic river. Συντετριμμένος ο νεαρός που έχει σκοτωθεί η κοπέλα του κλαίει και οδύρεται: «είναι δύσκολο να βρεις μια τέτοια αγάπη δεύτερη φορά». Για να του απαντήσουν :»συνήθως δεν τη βρίσκεις ούτε μία». Τα ίδια και με τον κομήτη και την Κατερίνα του.
    Καλή ανάρρωση.

    • Βλέπεις καλές ταινίες το ξέρεις ε; Καθένας μας έχει και μια «Κατερίνα».

      • Διαφωνώ… Ο καθένας έχει *τουλάχιστον* μια «Κατερίνα». Το θέμα είναι αν θα της το δείξε, είτε σε γέφυρες, είτε σε λέξεις, είτε σε βλέμματα -εξαρτάται από τη φαντασία του, και σήμερα, πολλοί την ξεχνούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s