Τρένα και τακούνια

Image

Σταθμός Αγίου Διονυσίου. Ο λεγόμενος και «δακρύβρεχτος σταθμός της ξενιτιάς» παραλία λιμένος. Κρεμμυδαρού, ξεχασμένο τοπωνύμιο. Η «γέφυρα του ρεμπέτη» λίγο πιο πάνω. Λένε πως αν ήθελες να γίνεις ρεμπέτης έπρεπε να περάσεις μοναχός σου τη γέφυρα βράδυ. Τότε ξύλινη, τώρα ασφάλτινη. Περνούν πάνω της χιλιάδες Ι.Χ.  αγορασμένα με ευρώ, εξοφλημένα με δόσεις. Αλλάξαμε! Το πολύ εκατό μέτρα παρακάτω αναχωρούν τα βαπόρια για Κρήτη. Τα προτιμώ τα πλοία, ειδικά αν δεν κουνάνε. Πρέπει να είμαι ο μοναδικός εδώ τριγύρω που ταξιδεύω με τρένο. Τα τρένα με εγκλωβίζουν κι είναι κι αυτή η απαγόρευση του καπνίσματος … 14 ώρες ταξίδι ατσίγαρος γίνεται;

Νιώθω μια κίνηση στην κωλότσεπη. Συμπεραίνω πως ο πατέρας μου σπρώχνει μέσα της μερικά τυλιγμένα χαρτονομίσματα. Χαιρετώ και σκαρφαλώνω, τρυπώνω μέσα του, βρίσκω τη θέση μου, τακτοποιώ βαλίτσες. Ξεκινήσαμε να τσουλάμε, περνάμε τώρα κάτω από τη «γέφυρα του ρεμπέτη». Να θυμηθώ να ακούσω ρεμπέτικα στα ακουστικά όταν βαρεθώ, κάπου στο Πλατύ Ημαθίας δηλαδή.

Μετά από τόσα χρόνια πάνω-κάτω έχω μάθει όλη τη διαδικασία. Στο Σταθμό Λαρίσης, θα ορμήσει μέσα λαός. Αρκετοί βιαστικοί θα σέρνουν πελώριες αποσκευές που θα χτυπάνε δω κι εκεί. Κάμποσοι αγχωμένοι να τακτοποιηθούν. Ένας δυο θα αρπαχτούν … «Αυτή είναι η θέση μου» – «Δεν νομίζω κυρία μου δείτε πάλι το εισιτήριό σας – «Θα φωνάξω τον ελεγκτή», οι υπόλοιποι θα τους κοιτάμε, κάποιος με τον ρόλο του κλασσικού καλού άγνωστου σπασαρχίδα θα επέμβει σαν ειρηνοποιός. Οι ενδιάμεσοι σταθμοί αδιάφοροι. Αρκετοί είναι αυτοί που θα αποβιβαστούν στη Λάρισα. Θεσσαλονίκη αναδιάταξη δυνάμεων. Αδειάζουμε, γεμίζουμε ξανά. Ελάχιστοι συνεχίζουμε ως την άκρη της γραμμής.

Ένας μεσήλικος κύριος κάθεται δίπλα μου. Του προσφέρω τη θέση στο παράθυρο. Αρχίζω και κοκκινίζω, ζεσταίνομαι, σκέφτομαι αν μυρίζει η ανάσα μου. Πιάνουμε κουβέντα. Σπουδές, δουλειές, οικογένειες. Αρχίζει και μου αρέσει. Στο τρένο μπορείς να πεις τα πάντα, όπως στο ταξί, όπως στον ψυχολόγο. Κάθε τόσο ο μεσήλικος κύριος επισκέπτεται το μπαρ στο τρίτο βαγόνι και επιστρέφει με μπουκαλάκια μινιατούρες με ουίσκι. Με κερνάει. Κάθε μισάωρο μια όμορφη μελαχρινή που δουλεύει στο μπαρ διασχίζει τα βαγόνια σέρνοντας ένα καρότσι με καφέδες και σάντουιτς. Ο διάδρομος είναι τόσο στενός, ώστε κάθε φορά που περνά δίπλα μου τρίβει το μπούτι της στο μπράτσο μου. Μου αρέσει αυτή η μελαχρινή. Πεινάω μα είναι ακριβά, χρειάζομαι όλα μου τα χρήματα. Ο ειρηνοποιός σπασαρχίδας έχει ανοίξει συζήτηση με όλους τους επιβάτες. Έχει μαζί του μια σακούλα γεμάτη σνακ απ’ το σπίτι. Μου προσφέρει ένα κράκερ. Το παίρνω, τον ευχαριστώ, το καταβροχθίζω γρήγορα.

Θέλω να κατουρήσω. Στην τουαλέτα συναντώ το Λουκά, τραβάει κι αυτός για πάνω. Είναι με δυο φαντάρους από Δράμα που μόλις γνώρισε. Πίνουν ένα τσιγάρο. Εγώ, πάντα χέστης με ότι φοράει στολή, ακόμα και με τους υπάλληλους του ΟΣΕ, τους χαιρετώ και περπατώ στην επόμενη τουαλέτα ένα βαγόνι μπροστά.

Γέρνω στο κάθισμα και κοιμάμαι, ξυπνώ λίγο μετά τις Σέρρες. Τώρα μπροστά μου κάθονται δυο ενοχλητικοί νεαροί. Από αυτούς που κάνουν δήθεν πως συζητούν μεταξύ τους αλλά φωνάζουν για να σοκάρουν ή για να εντυπωσιάσουν τους υπόλοιπους και κυρίως τις γκόμενες. Εφετζήδες! Λέει ο ένας «Το να γαμάς με καπότα είναι σαν να πλένεις τα πόδια σου φορώντας κάλτσες!», κάποιοι γελάνε, πολλοί αηδιάζουν, εγώ παρακαλώ να βρεθεί ένας γέρος να τους πει να βγάλουν το σκασμό.

Το μεγαλύτερο τμήμα του δικτύου χωρίς ενδιάμεσο σταθμό βρίσκεται από Δράμα έως Ξάνθη. Κάθε φορά που περνώ από δω μου έρχεται στο νου η συμβουλή του Φοίβου … «Να μην κοιμάσαι ποτέ όταν το τρένο σέρνεται στην κοιλάδα του Νέστου. Ποταμός και αμαξοστοιχία παραβγαίνουν δίπλα -δίπλα στο τρέξιμο!». Είναι πράγματι μία από τις ομορφότερες διαδρομές στην Ευρώπη, έτσι λένε. Κάποιοι βαρεμένοι σκαρφαλώνουν στα κατσάβραχα και περιμένουν με τις ώρες να αποθανατίσουν το τρένο όταν αυτό «γεννιέται» ξανά μέσα απ’ την τρύπα του τούνελ. Ξημερώνει.

Είναι η ώρα μου να αποβιβαστώ. Μειώνουμε ταχύτητα, σταματάμε. Φορτώνομαι σαν το γαϊδούρι και βγαίνω. Παγετός! Παίρνω ταξί και γρήγορα για το σπίτι της. Βάζω το κλειδί στην πόρτα μα εκείνη με προλαβαίνει κι ανοίγει. Έχει μείνει ξάγρυπνη όλο το βράδυ. Με περιμένει. Έχω να τη δω δυο μήνες. Φοράει μόνο τακούνια … τα χάνω! Η ομορφιά ως προορισμός αξίζει κάθε ταξίδι. Θα κάνουμε έρωτα. Όταν ξυπνήσουμε, αργά το μεσημέρι, θα της προτείνω να δούμε το «Gegen die Wand». Θα την έχω αγκαλιά.

Advertisements

5 Σχόλια

Filed under Uncategorized

5 responses to “Τρένα και τακούνια

  1. γνωστό και ως kospantiTest: αν είχατε μόνο μία επιλογή, τι θα διαλέγατε μεταξύ μιας συζήτησης με μεσήλικα, ενός μελαχροινού catwalk, μιας όμορφης διαδρομής και ενός γυμνού ζευγαριού τακούνια;

  2. Μα δεν σας έχει πει κανείς ότι δεν υπάρχουν οι Σέρρες; Υπάρχουν τα Σέρρας. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s