Εποχές στην άβυσσο

Image

ΓΥΝΑΙΚΕΣ 20-50 χρόνων για ερωτικές ταινίες ασιατικής – αραβικής αγοράς, υψηλές αποδοχές με απόλυτη ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων, τιμή 5.000€, συζητήσιμη. Επισκέπτες αγγελίας μέχρι στιγμής : 150

 Έκλεισα τον υπολογιστή και τσαλάκωσα τα χαρτιά που είχα μπροστά μου γεμάτα σημειώσεις και τηλέφωνα. Δυο μέρες άλουστος και τα μαλλιά λαδωμένα, η μπλούζα να μυρίζει τσιγάρο και το παντελόνι της φόρμας  φαγωμένο στα γόνατα. Άνοιξα το ντουλάπι να βρω κάτι να μαγειρέψω. Για καλή μου τύχη υπήρχε ακόμα ένα πακέτο μακαρόνια. Η συσκευασία ήταν καλυμμένη από μια τεράστια μπλε σημαία με κίτρινα άστρα. «Βοήθεια Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απαγορεύεται η πώληση». Μουρμούρισα … «Καλή φάση … πενήντα χρόνια πίσω!». Άδειασα το πακέτο μέσα στο βραστό νερό, χάζεψα τις σταγόνες των υδρατμών στα πλακάκια κάτω από τον απορροφητήρα και άρχισα να τραγουδώ χτυπώντας ρυθμικά τα προστατευμένα από κάλτσες ποδάρια μου στο πάτωμα της κουζίνας …

«νανα νανα νανανανανα της πείνας σκλάβοι εμπρός εμπρός!».

Μάζεψα με τα δάχτυλά μου όσα τρίμματα καπνού μπόρεσα κι ετοίμασα ένα τσιγάρο. Κάπνισα κι άρχισα να αναπνέω βαριά. «Δεν πρέπει να είναι απ’ το φαγητό», σκέφτηκα πως ο αέρας εκεί μέσα είχε σαπίσει. «Αλήθεια γίνεται ποτέ να σαπίσει ο αέρας; Δεν είμαι χημικός, φυσικός και τα λοιπά αλλά κάτι δεν πάει καλά!».  Το σπίτι είχε να αεριστεί βδομάδες. Ισόγειο και δεν ήθελα να με κοιτά ο κόσμος από το παράθυρο που είναι στο δρόμο. Το καλό με το να πατάς στη γη είναι ότι πληρώνεις 50 ευρώ λιγότερο νοίκι. Βγήκα να περπατήσω.

Το είχα παρατηρήσει εδώ και καιρό, μετά τις 9 το βράδυ, η πόλη γίνεται φάντασμα. Σκοτάδι ξαπλώνει πάνω στην άσφαλτο και βουτά τις γειτονιές στην ερημιά. Δυο-τρία χιλιόμετρα μακριά, εκεί που η Σαλαμίνος γίνεται Πέτρου Ράλλη ακούγεται που και που κάποιο αυτοκίνητο. Απότομο φρενάρισμα, ξαφνική επιτάχυνση, νευρικά χειρόφρενα, τελευταία σουξεδάκια. Σπάνια περπατά άνθρωπος. Μόνο παρέες τριών-τεσσάρων νεαρών, με άσχημα κουρέματα, μαύρα ρούχα, ψεύτικο περπάτημα και μυρωδιά τσόγλανου. Περπάτησα χιλιόμετρα. Περπάτησα ώρες. Περπάτησα μέχρι το σπίτι της Έλσας.

«Είσαι αμόρφωτος, άφραγκος, άνεργος, είσαι ένα στερητικό άλφα με πόδια αλλά γαμάς σαν ζώο! Πέρνα μέσα!». Ήταν λίγο άσχημη κείνο το βράδυ, μέσα στο σπίτι της δεν βαφόταν ποτέ. Μπήκα και κατευθύνθηκα στο σαλόνι, έβγαλα τα παπούτσια κλωτσώντας τα στον αέρα, δίχως να σκύψω, τρίβοντας τις φτέρνες μου. Απλώθηκα στον καναπέ. Είχα μέρες να την επισκεφτώ αλλά η Έλσα ήξερε ότι κάποια στιγμή θα περάσω, έτσι λοιπόν είχε ψωνίσει μια ντουζίνα από τις αγαπημένες μου μπύρες.Της άρεσε να με φροντίζει. Φάγαμε κι αρχίσαμε να πίνουμε σιωπηλοί. Ως συνήθως μίλησε πρώτη.

-Τι έχεις σήμερα;

-Σκέφτομαι. Σκέφτομαι αν είναι αντιδημοκρατικό που δεν θέλω να ψηφίζουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κρυφακούω τα πρωινά στο λεωφορείο. Μια γυναίκα που παραπονιέται ότι ο γιος της δεν τρώει τα φασολάκια, ένας γέρος που φωνάζει «μπράβο» κάθε φορά που βλέπει μπάτσους πάνω σε ρόδες, δυο γκόμενες που μιλάνε σε όλη τη διαδρομή για τα νύχια τους. Κάθε τόσο το λεωφορείο περνά μπροστά από εκκλησίες κι όλοι μαζί σταυροκοπιούνται ταυτόχρονα σα να πρόκειται για κάποιο γαμημένο μυσταγωγικό συγχρονισμένο μπαλέτο… τι θλιβερές ζωές που ζουν; Επίσης σκέφτομαι να μείνω σπίτι σου το τριήμερο.

«Μείνε όσο θες, δεν έχω πρόβλημα. Να σε ρωτήσω … όταν μένεις εδώ πηγαίνεις τουαλέτα; Να πηγαίνεις, μην ντρέπεσαι, είμαι άνετη με αυτά». Σκέφτηκα πως ίσως είναι ακόμα μια χαζή ερώτηση, από αυτές που κάνουν οι γυναίκες για να τσεκάρουν αν η σχέση τους σοβαρεύει. Όπως όταν κοιτάνε στο μπάνιο για να δουν αν ο γκόμενος αφήνει σπίτι τους την οδοντόβουρτσά του ή όπως όταν χαίρονται αν τους δώσει τα δεύτερα κλειδιά για το σπίτι του. Σηκώθηκα κι άρχισα να παρατηρώ τους πίνακες, τα κάδρα και τις κορνίζες με τις φωτογραφίες, τις αφίσες, κάθε τι που ήταν κρεμασμένο στους τοίχους του σπιτιού της. Άρχισα να μιλώ χωρίς να την κοιτώ.

«Κάποτε στην Τουρκία γυρίζαμε από μπαρ σε μπαρ. Μπήκαμε τυχαία κι από λάθος μας σε ένα μπαρ γεμάτο άντρες που ήταν ντυμένοι γυναίκες … ξέρεις, τραβεστί. Ακόμα κι εκεί υπήρχε κρεμασμένο πάνω απ’ την κάβα ένα πορτρέτο του Κεμάλ.  Σε εμάς, εδώ, δύσκολα θα βρεις καφενείο χωρίς την φωτογραφία του Καζαντζίδη. Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας όλα τα φοιτητικά σπίτια που επισκεπτόμουν είχαν κολλημένη στον τοίχο την αφίσα μιας επιτυχημένης ταινίας. Η αφίσα έγραφε πως σου δίνεται η δυνατότητα ή μάλλον αναγκάζεσαι να επιλέξεις. Να επιλέξεις δουλειά, καριέρα, ιατρική περίθαλψη, αυτοκίνητο, οικογένεια, φίλους. Να επιλέξεις την ίδια τη ζωή. Καταλαβαίνεις βέβαια πως η αφίσα ασκούσε κριτική στον καταναλωτισμό ή μάλλον στην αναγκαστική και προδιαγεγραμμένη πορεία που κάθε νέος έπρεπε τότε να ακολουθήσει. Μια δεκαετία μετά δεν είμαι σίγουρος αν είναι καλό ή κακό που εκείνη η  αφίσα δεν υπάρχει πια πουθενά. Οι ίδιοι άνθρωποι που τότε με ορμή, χαρακτηριστικό της νιότης τους, διατράνωναν πως θα πετάξουν στα σκουπίδια την πληθώρα των επιλογών τους για ζωή σήμερα δεν έχουν καμία ελπίδα για επιβίωση. Είναι χαμένη. Χαμένη με ήτα. Είναι μια χαμένη γενιά που ζει στις τρώγλες του καιρού μας. Στις εποχές της αβύσσου!».

Η Έλσα με διέκοψε. Δεν καταλάβαινε τίποτα από τον αποδιοργανωμένο λόγο μου και ανησυχούσε μήπως και με είχαν πιάσει πάλι εκείνες οι γνωστές νυχτιάτικες παραληρηματικές ιδέες.

-Συγχώρα με Έλσα αλλά πάντα κοιτώ τι κρεμούν οι άνθρωποι στα σπίτια τους. Έτσι μαθαίνω τι αγαπούν. Αυτό που μας καθηλώνει δεν αποκαθηλώνεται ποτέ. Όχι από το καρφί στον τοίχο αλλά από τη μνήμη μας!

-Θες να πάμε μέσα να κάνουμε έρωτα;

-Μπα άστο, δεν έχω όρεξη. Δεν θα μείνω τελικά. Θα πάω σπίτι να ψάξω πάλι για δουλειά.

Γύρισα σπίτι και ήμουν πράος. Ο αέρας στο μικρό ισόγειο διαμέρισμά μου σα να ‘χε καθαρίσει. Άνοιξα τον υπολογιστή κι άρχισα να ψάχνω. Έπεσα πάλι τυχαία πάνω σε εκείνη την ελεεινή αγγελία. Όλα μέσα στο άρρωστο κεφάλι μου έδειχναν τώρα λογικά …

ΓΥΝΑΙΚΕΣ 20-50 χρόνων για ερωτικές ταινίες ασιατικής – αραβικής αγοράς, υψηλές αποδοχές με απόλυτη ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων, τιμή 5.000€, συζητήσιμη. Επισκέπτες αγγελίας μέχρι στιγμής : 500

 

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under Uncategorized

2 responses to “Εποχές στην άβυσσο

  1. man

    Δεν χορταίνω να σε διαβάζω.Αυτή η αφίσα που αναφέρεις είναι κρεμασμένη
    στο σπίτι μου εδώ και πολλά χρόνια.Θέλω να πιστεύω πως οι ιδέες μου περί αντιπάθειας προς τον καταναλωτισμό δεν άλλαξαν.Κάθομαι και την κοιτάζω τώρα σκέφτόμενος που πάει η ζωή μου σε ένα σπίτι που θυμίζει πύρινο καμίνι την ώρα που οι φίλοι μου ετοιμάζουν τα πράγματα για να πάνε
    διακοπές…

  2. Αngelou Asteria

    «…..Αυτό,που μας καθηλώνει..δεν αποκαθηλώνεται ποτέ..απ’τη μνήμη μας…»!Υπέροχες λεκτικές λεπτομέρειες..ενός μυαλού,που βρυχάται!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s