Δυστοπία

Image

«Ο 23χρονος φοιτητής είχε εξαφανιστεί από την ευρύτερη περιοχή της Νίκαιας απελπισμένος για τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει και την αβέβαιη επαγγελματική του προοπτική».

Οι γονείς του έσπευσαν στην αστυνομία. Τους εξηγήθηκε πως τίποτε δεν μπορούσε να γίνει έως ότου παρέλθουν οι πρώτες 48 ώρες. Η εξαφάνιση δεν μπόρεσε να δηλωθεί. Σκέφτηκαν να ζητήσουν βοήθεια από εκείνη τη ρεπόρτερ. Φοβήθηκαν την προβολή, ντράπηκαν το ρεζιλίκι.

Το άψυχο νεανικό κορμί του βρέθηκε στις ράγες. Πλέον οι άνθρωποι που περπατούν, που στέκονται, που περιμένουν στις αποβάθρες των σταθμών έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα. Έχουν το νου τους. Ποιος θα είναι ο επόμενος που θα χιμήξει στο κενό; Αυτό είναι που μας χωρίζει απ’ το θάνατο. Για όσο ακόμα διαρκέσει. Μέχρι τότε η αγαπημένη μουσική των νεκρών θα παίζει στα ηχεία των σταθμών των τρένων. Έτσι για αποχαιρετισμό, σαν κατευόδιο. Ένας θα πηγαίνει για δουλειά κι άλλος για περίπατο και θα πενθούν σιγοτραγουδώντας. Ένας πλανόδιος με ακορντεόν θα σταθεί και θα τους συνοδεύσει. Όλα είναι τέχνη, μην την ψάχνεις!

Στα άλλα νέα της ημέρας … η κυβέρνηση σύναψε εμπορική συμφωνία με μεγάλο τεχνολογικό όμιλο του εξωτερικού παραγγέλνοντας πενήντα ειδικές κάμερες με σύστημα ανίχνευσης κίνησης με σκοπό να τις τοποθετήσει στις πιο πολυσύχναστες γέφυρες της πρωτεύουσας. Οι κάμερες θα καταγράφουν οποιαδήποτε ύποπτη κίνηση πολιτών που ετοιμάζονται να αυτοκτονήσουν  και θα στέλνουν σήμα σε ειδική μονάδα ψυχολόγων και ιατρών που θα περιπολεί στην περιοχή. Η Αθηνά, νέα και φιλόδοξη στο χώρο του κινηματογράφου και της σκηνοθεσίας, πολέμιος του ρεαλισμού, ακούγοντας την είδηση σκέφτηκε πως η ζωή σκηνοθετεί τις πιο φρικώδεις ταινίες τρόμου. Όλα είναι τέχνη, μην την ψάχνεις!

Ο Πάνος είναι κράχτης στο Μοναστηράκι. Βγάζει το ψωμί του ενοχλώντας τους περαστικούς. Την επόμενη φορά που θα τον συναντήσεις μην τον αγνοήσεις. Μπες μέσα στο μαγαζί. Μπορεί να είναι ο επόμενος. Θα χαρεί το αφεντικό του, θα χαρεί κι αυτός. Πριν γίνει κράχτης δούλεψε αμμοβολιστής. Τα σωθικά του Πάνου λιώσανε. Πριν λιώσουνε τα σωθικά του ο Πάνος έγραφε ποιήματα. Έγραφε ποιήματα σε χαρτάκια και κάθε βράδυ τα έριχνε κάτω από τις πόρτες των ανθρώπων. Κάθε βράδυ και σ’ άλλη γειτονιά. Όλα είναι τέχνη, μην την ψάχνεις!

Η Αλίκη είναι κοντή και το ξέρει. Η Αλίκη ξέρει να σχεδιάζει. Σχεδιάζει καλά και ζει στην πόλη που τίποτα δεν συμβαίνει ποτέ. Πριν μέρες ήρθε στην πόλη εκείνος ο ξεχασμένος ροκ τραγουδιστής, ένα ναυάγιο της ζωής. Διάβασε δυο ποιήματά του κι έπαιξε καμιά εικοσαριά από τις παλιές του επιτυχίες. Με τη βοήθεια κάποιων ποτών η Αλίκη έκατσε στον τραγουδιστή. «Έχω περίοδο» του είπε. «Είμαι βαμπίρ» της απάντησε κι έσκυψε να τη γλείψει. Άναψαν τσιγάρο. «Τι θες να κάνεις με τη ζωή σου κοντή;» τη ρώτησε. «Θα σχεδιάζω εξώφυλλα για μπάντες» του απάντησε. Όλα είναι τέχνη, μην την ψάχνεις!

Τα βράδια στο σπίτι μου τρίζουν συθέμελα τα συρτάρια. Μισοτελειωμένα κείμενα προδίδουν την παρουσία τους. Πνίγονται, βογκούν, ουρλιάζουν. Με κοιτούν με παράπονο που τα ‘χω αφήσει ατέλειωτα. Όπως με κοιτούν τα χύσια που’ ναι πεταμένα στο μωσαϊκό. Στριφογυρνώ στο κρεβάτι μου. Σκέφτομαι τα ατελή κείμενα, τα νεκρά σπερματοζωάρια, τα παλιά κρεβάτια. Αν ήμουν ο Αργύρης Χιόνης θα σου έλεγα «πες μου σε τι κρεβάτι θα κοιμηθείς να σου πω με τι εφιάλτη θα ξυπνήσεις» ή κάτι τέτοιο ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων. Όμως δεν είμαι. Άραγε σκέφτηκα ποτέ μου που πάνε όλα τα κρεβάτια όταν πάψουμε να ξαπλώνουμε πάνω τους; Σπάνε, κάποια γίνονται καυσόξυλα κι άλλα πετιούνται στις χωματερές. Κι όμως! Όλα κουβαλούν για πάντα την ηδονή, τον πόνο και τον ιδρώτα που ‘χουνε γνωρίσει. Όλα είναι τέχνη, μην την ψάχνεις!

Η πόλη αυτή θα εγκαταλειφθεί τόσο ξαφνικά όπως ξαφνικά εποικίστηκε. Οι άνθρωποι δεν θα προλάβουν να πάρουν μαζί τους τίποτε. Σταχτοδοχεία με τσιγάρα, πιάτα με φαί, βιβλία με σελιδοδείκτες. Όλα θα παρατηθούν στη μέση μπροστά στο κακό και την απειλή. Χρόνια μετά κάποιοι ερευνητές με άσπρες στολές, γάντια και μάσκες θα την επισκεφτούν. Ραδιενεργά ζώα θα διασχίζουν τις λεωφόρους, οι κούνιες που παίζουν τα παιδιά θα έχουν σκουριάσει. Οι ερευνητές θα στρέψουν τους φακούς τους στα σκοτεινά δωμάτια των πολυκατοικιών ανακαλύπτοντας την τέχνη εκείνης της εφιαλτικής δυστοπίας.

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under Uncategorized

4 responses to “Δυστοπία

  1. rebeloskilo

    εχεις ξεφυγει με την πολλη καλη εννοια 🙂

  2. man

    Γράφεις απίστευτα όμορφα φίλε.Περιγράφεις τις προσωπικότητες σαν να έχεις ζήσει μέσα στα σώματα τους. Σε ανακάλυψα εχθές.Διαβάζω όλα τα κείμενα σου από την πιο πρόσφατη εγγραφή και κάτι μου λέει ότι θα τα διαβάσω όλα. Εχεις γράψει κάποιο βιβλίο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s