Τα δύο άκρα του Κόλπου

Image

«Life’s really a chocolate box –
some do without – others have plenty.»

Martin Walkyier

Τούτη την εποχή, τούτη την ώρα, κάθε ζεστό απόγευμα, το όρος Αιγάλεω πλέκει γύρω απ’ το λαιμό του τις πορτοκαλιές γιρλάντες του ήλιου, τις αφήνει να ξετυλιχτούν πάνω στις άναρχες πολιτείες, να ξαπλώσουν πάνω τις τσιμεντένιες ταράτσες, ώσπου να φτάσουν στη θάλασσα να δροσιστούν. Είναι η αγαπημένη ώρα των χρυσόψαρων ανθρώπων, μικρή ώρα, λίγη. Μοιάζει με τζούρα τσιγάρου και καφέ σε μακρόστενο καλοκαιριάτικο μπαλκόνι. Η ώρα που η δύστυχη άσφαλτος καταφέρνει να ανασάνει μετά το πολύωρο μαρτύριό της, ώσπου να τη σκεπάσει η νύχτα, το σκοτάδι. Πίσσα πάνω στην πίσσα.

Η χαρά των φτωχών είναι το λιμάνι. Η διασκέδασή τους. Απλό και κυρίως δωρεάν. Όχι τζάμπα … δωρεάν! Με λίγη φαντασία το λιμάνι γίνεται θέατρο και σινεμά κι εστιατόριο αν το θελήσεις. Πατείς με πατώ σε κάθε απόγευμα στη μπούκα. Αμάξια, παπάκια και κακό! Κουβαλούν καρέκλες, σκαμνάκια και σαιζλόνγκ. Κάποιοι κάθονται σε φέτες φελιζόλ που τις πουλά ένας δόλιος κι άλλοι στις μπίντες που δένουν τα βαπόρια. Καράβι μπαίνει – καράβι βγαίνει και να σου οι επιδοκιμασίες και τα ζήτω για τους έξοχους χειρισμούς και ελιγμούς του καπετάνιου. Οι περισσότεροι μοιράζονται τα τελευταία τσιγάρα, οι περισσότεροι εδώ ψαρεύουν. Έχουν και σωματείο, άτυπο μεν αλλά με πρόεδρο, αντιπρόεδρο και το καταστατικό στα λόγια και στη μπέσα, προφορικό. «Πρόεδρός» του ο Σταμάτης, ο καλύτερος στο ψάρεμα με καλάμι, αμόρφωτος μα διαβασμένος. Έχει ρουφήξει στη ζωή του εγκυκλοπαίδειες και ντοκιμαντέρ. Ο Σταμάτης έχει ένα όνειρο. «Με τα λεφτά του εφάπαξ θα πάω στο Περού, θα πάρω και την κυρά μαζί. Στο Μάτσου Πίτσου και στο Κούσκο, την αρχαία πρωτεύουσα των Ίνκας!» Προς το παρόν ο Σταμάτης αντί για το Κούσκο πάει κάθε μέρα εργάτης στην COSCO.

Ο ήλιος δύει, τα τελευταία πλοία για Κρήτη και Κυκλάδες χάνονται απ’ τα μάτια. Στην οροφή ενός κτηρίου ναυτιλιακής έχει απομείνει ο σκουριασμένος σκελετός μιας διαφημιστικής πινακίδας, η αφίσα ξηλωμένη από καιρό, μονάχα μερικά πουλιά κάθονται κει πάνω σα να αποχαιρετούν τα πλοία και τη μέρα. Οι άνθρωποι αποχωρούν μέχρι το επόμενο ραντεβού. Πίσω τους το τεράστιο εγκαταλελειμμένο Σιλό του Πειραιά. Την όψη του κρύβει ένα παλιό, ξεθωριασμένο, γιγαντιαίο πανό του Οργανισμού Τουρισμού από την εποχή της Ολυμπιάδας. Το Σιλό όμως στέκει, είναι εκεί, κρύβεται όπως κάθε τι άσχημο στη ζωή τους που δεν μπορούν να θάψουν.

Στο άλλο άκρο του Σαρωνικού τα ίδια. Κακός χαμός! Ιδρωμένοι σερβιτόροι, το πουκάμισο μακρύ μανίκι κι ας είναι καλοκαίρι, τρέχουν να εξυπηρετήσουν τις ορδές των πελατών. Είναι η ώρα που αδειάζουν οι παραλίες. Είναι η ώρα που στρώνονται τα τραπέζια στα καφέ και στις ταβέρνες. Γαμάτοι μπαμπάδες, γαμάτες μαμάδες, γαμάτα παιδιά. Γαμάτα αυτοκίνητα, γαμάτα μαγιό, γαμάτα παιχνίδια. Το μέρος σφύζει από ζωή, ξεχειλίζει από ευτυχία. Ψεύτικη ή αληθινή, δεν μπορείς να ξέρεις την ευτυχία του καθενός, ξέρεις μονάχα πως ξεχειλίζει. Όπως ξεχειλίζουν οι σακούλες με τα ψώνια, οι πιατέλες με τα φαγητά, τα ποτήρια απ’ τα ποτά,  τα τασάκια απ’ τα τσιγάρα, τα πορτοφόλια απ’ τα λεφτά. Όλα ξέχειλα όπως και η εποχή μας. «Δεν υπάρχει αστική τάξη στην Ελλάδα!» θα ακουστεί δυνατά κι εκνευρισμένα σε κάποια λογομαχία, από κάποιο τραπέζι, από κάποιο στόμα που μόλις έφαγε.

Μα οι ποιητές δεν θα γράψουν ποτέ για την ομορφιά γιατί έχουν χρέος στην αλήθεια. Δεν θα εμπνευστούν από τις πλατειές λεωφόρους με το γκαζόν και τους φοίνικες στη διαχωριστική νησίδα, μήτε από τις χρυσαφένιες ακτές που πάνω τους κείτονται ανέμελα και γελαστά τα πότε άδολα και πότε πονηρά κορίτσια με τα χρυσαφένια τους μαλλιά. Θα βγουν και θα μιλήσουν για τα λιπάσματα και τα τσιμέντα και για κείνη τη μικρή νησίδα πιο πέρα από τη μπούκα του λιμανιού που όταν φυσά προς τα δω και κάνει ζέστη, όπως και τώρα, ζέχνει και βρωμά. Γιατί σε εκείνη τη νησίδα καταλήγουν τα σκατά όλων μας, και των αποδώ και των αποκεί. Και των δύο άκρων του Κόλπου … των μόνων άκρων που υπάρχουν. Πράξη, όχι θεωρία!

*Φωτογραφία Φοίβος Βουδούρης «Πειραιάς Λιμάνι, δύση»

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under Uncategorized

2 responses to “Τα δύο άκρα του Κόλπου

  1. Όμως το άλλο άκρο δεν είναι στο Καβούρι, είναι στο Σούνιο, το οποίο μας έχει όλους γραμμένους. 😉

    • Σωστός, μόνο που στη φαντασία μου υπάρχει μια μακριά θαλάσσια οχυρωματική αλυσίδα που μας έχουν δέσει, σαν αυτή του Κεράτιου των Βυζαντινών … από το Πέραμα ως το Καβούρι, οι άλλοι στην απ’ έξω από το κόλπο του Κόλπου 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s