Έξι λεπτά

Image

Μετατρεπόμαστε. Γινόμαστε σιγά-σιγά σαν τους Αμερικάνους που γύρισαν από τη Νορμανδία και γνώρισαν την πρέζα και τη τζαζ. Σαν τους Ιάπωνες μετά τη ρίψη των βομβών. Στίγματα στο δέρμα μας, επικίνδυνη οδήγηση, γαμήσι μ’ όποιον να ‘ναι. Ζούμε το μετατραυματικό μας σοκ, μόνο που δεν έχει χαραχθεί πλήρως και σε βάθος η πληγή, το «πριν» και το «μετά» μπλεγμένα. Δεν ξέρουμε τα μελλούμενα και δεν μας νοιάζουν. Τη μεγαλύτερη αναδουλειά στη χώρα την έχουν οι χαρτορίχτρες, τα μέντιουμ των γραμμών 090. Καλλιτέχνες δεν θα γίνουμε ποτέ γιατί γλιτώσαμε απ’ τους αυταρχικούς πατέρες. Οι μητέρες μας αγάπησαν κανονικά, ούτε πολύ μήτε και λίγο. Δεν χτυπηθήκαμε, κανείς δεν μας ανάγκασε να ακολουθήσουμε σταδιοδρομία δικηγόρου, δεν μας έσπρωξε στο μονόδρομο της ανάληψης των καθηκόντων μιας οικογενειακής επιχείρησης. Έτσι τριγυρνάμε στις πόλεις … ημιτελή έργα τέχνης, ημιθανή έργα ζωής.

Σκορπίσαμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Όχι σαν χούφτα άμμου, μονάχα σαν δαχτυλιά. Είμαστε λίγοι, το λεν οι απογραφές. Μηχανικοί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στελέχη της ναυτιλίας στο Χονγκ Κονγκ. Αγνώστου επαγγέλματος στη Χιλή. Η εταιρεία που μου προσφέρει τη δυνατότητα να γράφω τούτα δω και να τα δείχνω – μιας κι άλλος δεν βρέθηκε κανείς – μου παρέχει και τη γνώση. Ένας αναγνώστης, αγνώστου ταυτότητας και λοιπών στοιχείων.  Μονάχα δυο λέξεις ξερές, τεχνητές και επινοημένες : Palestinian Territory. Έλληνα τι κάνεις εκεί; Να ‘σαι άραγε γιατρός; Θέλω να βοηθάς τα παιδιά κείνου του τόπου. Κουράγιο άγνωστε! Όταν γυρίσεις πίσω να περπατήσουμε …

Να περπατήσουμε μοιράζοντας την απόσταση. Να ξεκινήσω απ’ το Θησείο κι εσύ απ ‘το μουσείο. Να βρεθούμε στη μέση, να παραβγούμε στο πλακόστρωτο. Εγώ με γοργό βήμα να διανύσω τη μεγαλύτερη απόσταση για να σε ξεκουράσω. Να πεις «Πάμε στο πλάι που έχει σκιά». Να προσπεράσουμε το περίπτερο που δροσίζει τους τουρίστες που χαζεύουν τις καρτ-ποστάλ με τους καυλωμένους σάτυρους. Να σου αγοράσω χαϊμαλιά, να στα κρεμάσω στον όμορφο λεπτό λαιμό σου και στα δυνατά χέρια σου και να μου μιλήσεις για τις «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη». Να σταθούμε ακούγοντας τον κιθαρίστα «Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα». Παρακάτω να θαυμάσουμε το παίξιμο κάποιου φλαουτίστα. Θα μοιάζει πότε άγιος και πότε σατανάς. Θα του πετάξω ψιλά στο αναποδογυρισμένο καπέλο του κι ύστερα θα τον φανταστώ ακίνητο, έκθεμα ενός υπαίθριου μουσείου, θα σκύψω και θα κολλήσω στα πόδια του, δίπλα απ’ το αριστερό του παπούτσι, μια μικρή ετικέτα :

«Ο Ίαν Άντερσον του Πραξιτέλους»

“Ian Anderson von Praxiteles”

“Ian Anderson de Praxitèle”

“Ian Anderson of Praxiteles”

Κι αν ο Γιώργος Β. Μακρής επιθύμησε στα νιάτα του να ανατινάξει τον ιερό βράχο, εμείς να προτείνουμε το αντίθετο. Να τινάξουμε στον αέρα την τσιμεντένια σαρκοφάγο γκρεμίζοντας την πόλη. Βομβιστές εμείς του ωραίου φίλε μου. Να αφήσουμε μονάχη της την ομορφιά, μονάχη της μες στα δέντρα και στους ανθρώπους. Έξι μόνο λεπτά αρκούν. Έξι λεπτά της βόλτας μας φτάνουν για να το καταλάβεις. Η χώρα θα σωθεί.  Όχι απ’ τους άλλους. Σίγουρα όχι! Αλλά ούτε κατ’ ανάγκη κι από εμάς. Θα σωθεί μόνη της, το ξέρει και μπορεί, γιατί η ομορφιά έχει το ένστικτο της επιβίωσης, έχει την κλίση, το ταλέντο, την τάση για ζωή.

1neb14a

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under Uncategorized

2 responses to “Έξι λεπτά

  1. Katarina

    Πάει καιρός από την τελευταία φορά που γραφή με μάγεψε …
    Να σαι καλά ξένε
    Σ ευχαριστώ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s