Μπρος εσμός και πίσω ψέμα

Image

Η έκτη του Αυγούστου κάθε χρόνο είναι γιορτή για το σπίτι. Ο πατέρας ανάβει φωτιά κι ετοιμάζει ψητό κρέας για όλους. Ο πατέρας γιορτάζει. Όνομα Σωτήρης. Εορτή μεταμόρφωση του Σωτήρος. Όνομα όχι και τόσο συχνό σε μια χώρα με αναρίθμητους σωτήρες. Λίγο η ανεμελιά του καλοκαιριού, λίγο οι χαρές μας που όσο πάνε και σπανίζουν, συντελούν στη μεταμόρφωση του σπιτιού σε σκιερό και δροσερό ντουλάπι, ερμητικά κλειδωμένο, μαγεμένο και ξεχασμένο, ενοχικά αδιάφορο για το χάος που ηγεμονεύει στην άλλη πλευρά, στην έξω μεριά. Τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας, οι ευχές μας χρόνο με το χρόνο και πιο φτωχές, οι ευχές μας αυτονόητες. «Την υγειά μας να ‘χουμε» και «πάνω απ’ όλα υγεία». Όταν όλα τελειώνουν θυμάμαι πως τούτη η μέρα για τον υπόλοιπο κόσμο, για την απεραντοσύνη έξω απ’ το σπίτι μας, είναι ημέρα ανάμνησης της φρίκης και του εγκλήματος. Ανοίγω την τηλεόραση. Ψάχνω να βρω την είδηση κι είδηση πουθενά. Κι όμως εγώ το ξέρω πως κάπου μέσα στην έρημη και ζεστή Αθήνα κάποιοι όμορφα τρελοί περπατούν για την ειρήνη. Θερινό πρόγραμμα γεμάτο επαναλήψεις. Πέφτω τυχαία σε μια σκηνή ταινίας, σε ένα υπόγειο καμπαρέ. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου κι ο Σωτήρης Μουστάκας τραγουδούν πεινασμένοι το “Frère Jacques”.

Μέσα από ένα σακίδιο διακοπών αρπάζω ένα βιβλίο που’ χει για σελιδοδείκτες του μια χούφτα από άμμο και το χνώτο της αλμύρας. Κενζαμπούρο αδελφέ μου οφείλεις τα πάντα στη φρίκη, όλο σου το ταλαντούχο γράψιμο στηρίζεται στο μπηγμένο θεμέλιο του ανθρώπινου μίσους. Χωρίς τις βόμβες θα είχες γίνει ψαράς, δάσκαλος ή ταχυδρόμος. Ίσως να ήταν καλύτερα έτσι, για φαντάσου! Τώρα πια τα αιρκοντίσιον της πατρίδας σου πουλάνε πιο πολύ απ’ τα βιβλία σου. Ο πυρηνικός χειμώνας έδωσε σκυτάλη στον καύσωνα του καπιταλισμού. Μυαλό δεν βάλαμε …

Ας διδάξουμε νέες θρησκείες, ας εμπλακούμε σε νέες επαναστάσεις, ας προβούμε σε νέα φονικά. Η αγάπη για τον άνθρωπο απέτυχε, ο έρωτας τα καταφέρνει μια χαρά εδώ και χιλιετίες. Το ίδιο και η δίψα.

Βιβλιογραφία :

Ιησούς Χριστός, Καρλ Μαρξ, Νίκος Κοεμτζής, et al., (2013), Η Ιστορία της ανθρωπότητας είναι το έργο της φρίκης : Συλλογικό έργο, Εκδόσεις η Φρίκη, Αθήνα.

Και να, είμαστε εδώ, ένας λαός ολόκληρος, στριμωγμένος εκεί μέσα, εκεί μέσα χωράμε … στην τρύπια κάλτσα που φορά στο πόδι του ο Μουστάκας, καθώς πατάει του πιάνου τα πεντάλ, παίζοντας την παιδιάστικη και αφελή μελωδία, υμνώντας και ξορκίζοντας τα βάσανα. Μεταπολεμική Ελλάδα δίχως πόλεμο. Αυτό ζούμε ακόμα. Πνιγμοί, διώξεις, πείνα. Φρίκη μικρή ή μεγάλη, φρίκη καθημερινή. Στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποθήκες ανθρώπων, υποθήκες ζωών. Υποθήκαι«Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό του δίνουν όψη να αρέσει». Κάθε Αύγουστος  που διώχνουμε, κάθε Αύγουστος που περνάει μας κάνει να στέκουμε όλο και πιο μετέωροι, καθώς η διάβρωση κατατρώει τα άγρια βράχια του τόπου που κατοικούμε. Σε λίγο πατάμε θάλασσα, το βήμα μας τρέμει. Που να πας; Μπρος εσμός και πίσω ψέμα.

Δες κι αυτό : http://www.youtube.com/watch?v=tiMa5Z0qesU

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s