Ζήτω το καλοκαίρι!

Image

 

Επίμονη που ‘ναι αυτή η μύγα! Μισή ώρα τώρα με γυροφέρνει … μάγουλο, λαιμό, ρώγες και λαγόνες, γόνατα πατούσες και πάλι απ’ την αρχή, στην ίδια επίμονη διαδρομή. Κι όλο τη διώχνω, μα αυτή τα καταφέρνει, ψάχνει και πιπιλάει την αλμύρα του ιδρώτα μου. Σκέφτομαι. Να ‘χα λίγη απ’ την επιμονή της κάτι θα είχα καταφέρει στη ζωή μου! Κι αυτό το παλιοραδιόφωνο, κόλλησε η βελόνα και παίζει κάθε τόσο το “Summer in the city” με τη φωνή του Τζο Κόκερ. Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί έβαλαν να παίζει μια «κονσέρβα», μια λίστα τραγουδιών φτωχή. Θα λείπουν κι αυτοί για διακοπές. Κι αν τα τραγούδια που μιλούν για καλοκαίρια στις πόλεις των ανθρώπων μού υπενθυμίζουν τη μιζέρια μου, εγώ θα σκέφτομαι πάντα τα κορίτσια με τις γλυκές και μπάσες φωνές που κάνουν εκπομπή στο ραδιόφωνο. Θα τις σκέφτομαι πάντα γυμνές και όμορφες, καλλίγραμμες και χαμογελαστές να τρων γιαρμάδες και κεράσια σε κάποια παραλία. Κι ας είναι ακόμα κι άσχημες και στριμωγμένες μέσα σε ολόσωμα μαγιό. Εγώ έτσι θα τις σκέφτομαι, μόνος και ξυπόλυτος στο μπαλκόνι μου, με μόνο στοιχείο μου τον ήχο των φωνών τους.

Κοιτάω τη γειτονιά από ψηλά, ούτε εκατό μέτρα ο δρόμος μας, στενός και με παλιόσπιτα. Οι άνθρωποί τους τα συντηρούν όπως όπως, μερεμέτια και μπαλώματα, δουλειές του ποδαριού. Πόρτες κλειστές, παράθυρα, παντζούρια και μέσα απ’ τις κουζίνες δεν μυρίζω πια ταψιά με γεμιστά, μπριάμ και μουσακάδες, μήτε ακούω πια τα ωραία λαϊκά και τη φωνή του εκφωνητή στο Βραζιλία-Αργεντινή. Μόνο δώσ’ του τα παλιά, ασυντήρητα κλιματιστικά να με τρελαίνουν με «βζου» και «γρρ» κι από τα σωληνάκια τους να πέφτουν μία μία οι στάλες, σα να θέλουν να βασανίσουν το διψασμένο πεζοδρόμιο με το μαρτύριο της σταγόνας. 

Οι τυχεροί της γειτονιάς δάχτυλα μιας παλάμης. Όσοι δουλέψανε, όσοι τα ‘φέραν βόλτα. Γίνηκαν καπνός με τις πρώτες ολιγοήμερες άδειες. Οι περισσότεροι μείναμε εδώ, κολλημένοι, ψάχνοντας κάποιον ρόλο θερινό γίναμε φύλακες και προστάτες. «Θα σου προσέχω το σπίτι για όσο λείπεις!» κι ας μην έχει γίνει διάρρηξη τριάντα χρόνια τώρα. Συνηθίσαμε το φόβο σαν χάπι και φαρμάκι «ένα το πρωί ένα το βράδυ μετά το φαγητό». Ένα μαραμένο λουλούδι κι ένα νηστικό γατί μοιάζουν τα μόνα άγχη των ανθρώπων που γνωρίζω. «Παρ’ τα κλειδιά. Να μου ποτίσεις τις γλάστρες και να βάλεις στο ζωντανό να φάει!».

Απόγευμα κι η μύγα ακόμα εδώ μαζί μου. Έκλεψα λίγη απ’ την επιμονή της. Κοιτάζω επίμονα τις γυναίκες της γειτονιάς. Γυναίκες που κάνουν αέρα με πολύχρωμα περιοδικά. Τα ξεφυλλίζουν. Ξανακάνουν αέρα. Ξεφυλλίζουν ξανά. Χαζεύουν στις σελίδες τους άλλες γυναίκες που λιάζονται σε καταστρώματα σκαφών, που περπατούν σε κυκλαδίτικα σοκάκια, που κάνουν βουτιές σε δροσερά νερά. Για κάποιες γυναίκες καλοκαίρι είναι μια σπιθαμή χάρτινο τυπωμένο γαλάζιο σε 1024×768 ανάλυση. 

Τώρα όλα είναι ανοιχτά και διαμπερή, τώρα ακούω τα πάντα. Ακούω φτώχεια και καύσωνα που φέρνουν γκρίνια και καυγάδες. Πολλά τα «άντε γαμήσου!», οι βρισιές και οι βλαστήμιες. Πάνω σε μια καρέκλα του «σκηνοθέτη», με τα μάτια μου για κάμερες, σαρώνω το δρόμο πάνω κάτω, σκαρώνω πλάνα. Πλάνα για τα καλοκαίρια που ‘ναι να ‘ρθουν. Τώρα ακόμα κι η μύγα με βαριέται και φεύγει. Παραμένω εδώ, με το καυτό μωσαϊκό του μπαλκονιού να μου καίει τα ποδάρια. Χαζεύω την κατάντια μας και το μυαλό μου τρέχει, νοσταλγεί.

Νοσταλγεί την εποχή που η ζωή μας ήταν ρέμπελη κι ανέμελη, που μετρούσαμε τις αποστάσεις με τσιγάρα. Τότε που ο ιδρώτας απ’ το πήδημα μούσκευε τα σεντόνια μας, δεν ενοχλούσε, ήταν ιδρώτας ερωτικός. Κι ύστερα πάλι σκέφτομαι. Να ήταν λέει η ζωή μας κόκκινο και δροσερό καρπούζι, όλο γλύκα! Κι όλα μας τα προβλήματα μαύρα κουκούτσια με ένα «φτου» να τα πετάμε χάμω ή μες στο πιάτο! Ε ρε Τζο Κόκερ … να ήσουν γειτονάκι, Πειραιώτης βέρος, να άφηνες τις πεντατονικές κλίμακες και να μας έριχνες δυο πενιές σε Ρε Χιτζάζ το “Summer in the city” και μετά παραγγελιά το «Καλοκαίρια και χειμώνες περιμένω να φανείς», να γούσταρε όλο το σκυλολόι.

Θα ‘πρεπε να ζητήσω βοήθεια μα θα τα καταφέρω και μόνος μου. Θα σύρω τα μεγάλα ηχεία ως το μπαλκόνι, θα ξετυλίξω τη μπαλαντέζα και με σκοπό να ανατινάξω το άδικο που ζούμε, να φέρω λίγη δροσιά, παίζοντας το αγαπημένο μου τραγούδι :

«Ζήτω οι βόμβες, κύριοι! Ζήτω το καλοκαίρι!»

 

 

Κείμενο γραμμένο για λογαριασμό του περιοδικού μπαχάρ* , καλοκαίρι, τεύχος πέμπτο, 2013. 

http://blogs.radiobubble.gr/2013/07/5.html

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under Uncategorized

9 responses to “Ζήτω το καλοκαίρι!

  1. το αγάπησα με την πρώτη ματιά
    (σε μία παραλία με ροζ αμμουδιά)

  2. απλά υπέροχο… σα φιλμ νουάρ με μόνο έγχρωμο το μωσαϊκό.
    (σε ένα μπαλκόνι με μωβ μωσαϊκό,
    να ζηλεύω αυτούς στις ροζ αμμουδιές :))
    …να ταν τα προβλήματα μαύρα κουκούτσια να τα φτύνουμε ρε φίλε…

  3. η λοξή ματιά μπορεί και να τα καταφέρει να το σκάσει από την πόλη, αν θα φτάσει σε ροζ αμμουδιές δεν είμαι σίγουρη…

  4. a passer by

    να ξερεις συνηθως οταν η πρωτη μου επαφη με μπλογκ συναντα τις τρυπες,δυσκολα ξεκολλαω..:)

  5. Και διακοπές να ήσουν, σε νησάκι ή δάσος, στην ακροθαλασσιά ή ποτάμια, πάλι μια μύγα θα σου κρατούσε στωικά παρέα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s