Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2013

Δυο αγάπες κι ένα ταξίδι στο μέλλον

Image

Με τον συγχωρεμένο τον παππού μου γυρνούσαμε όλα τα βοσκοτόπια, από τα Άγραφα μέχρι τα χωριά του Βάλτου. Ζώα πολλά δικά μας δεν είχαμε κι έτσι δουλεύαμε τσοπάνηδες για τους μεγάλους. Μαύρα χρόνια. Ο πατέρας μπορεί να έλειπε και μήνες, σκάβοντας δρόμους στην Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία κι αλλού. Ο πατέρας δούλευε περιστασιακά, εργάτης οδοποιίας. Χαρές να δεις στο σπίτι κάθε φορά που επέστρεφε! Ένα καλοκαίρι, ακόμα το θυμάμαι, η μάνα είχε αγοράσει ένα καρπούζι για να το κόψει με την άφιξη του πατέρα. Το είχε φυλαγμένο στη κουζίνα κι εμείς δεν πλησιάζαμε. «Το νου σας παλιόπαιδα, μακριά απ ΄ το καρπούζι» μας έλεγε, μα ο πατέρας όλο κι αργούσε και τα σάλια μας τρέχανε. Ένα μεσημέρι του Ιούλη μπήκαμε με το θείο σου κρυφά την κουζίνα, σφάξαμε το καρπούζι και πέσαμε με τα μούτρα να φάμε. Δυο νύχτες κοιμηθήκαμε στο δάσος, μικρά παιδιά. Η μάνα ούτε να μας δει, η μάνα μας έδιωξε για το κακό που κάναμε, για την ατιμία να μην περιμένουμε τον πατέρα να φάμε μαζί το «δώρο» του. Ουσιαστικά ο παππούς μου με μεγάλωσε, με αγαπούσε. Ήθελε να με κάνει άντρα, να μου δώσει πατρική στοργή. Έτσι όταν βοσκούσαμε σταματημό δεν είχε, όλο ιστορίες … να μάθω τον κόσμο, ιστορίες για τον πόλεμο, τους αντάρτες κι όλα αυτά. Μα εμένα τα πόδια μου πονούσαν περισσότερο απ’ το στομάχι μου. Κι όλο έκλαιγα και ζήλευα τον δραγάτη που γυρνούσε στα μέρη μας με ένα αστραφτερό ποδήλατο. Όλον τον κόσμο να μου χάριζες τότε εγώ εκείνο το ποδήλατο ήθελα. Να το καβαλήσω και να γυρνώ τα χωριά, να πηγαίνω καβάλα στα κοπάδια, να ξεκουράζω τα πόδια μου. Μεγάλωσα, δούλεψα στα αμπέλια, στις οικοδομές, μετάνιωσα, γύρισα πίσω και διάβασα να σπουδάσω. Έγινα δάσκαλος και νοικοκύρης. Πήγα στρατό και παντρεύτηκα, έκανα εσένα. Αγόρασα σπίτι, αμάξι, τηλεόραση. Μα αν με ρωτήσεις εγώ πάντα θα σκέφτομαι κείνο το ποδήλατο. Το ποδήλατο του αγροφύλακα … ποτέ δεν θα το βρω. Ούτε μπορώ να το αγοράσω, ακόμα και μ’ όλα τα λεφτά του κόσμου. Εκείνο το ποδήλατο ήταν το πρώτο πράμα που αγάπησα!

Τη μέρα που ο Δήμος ανακοίνωσε ότι ο δρόμος της γειτονιάς μας θα ασφαλτοστρωθεί, εκείνη τη μέρα αποφυλακίστηκε κι ο αδερφός της κυρά-Αμαλίας που μένει στη γωνία. Κλάμα εμείς τα σκασμένα! Νομίζαμε πως θα περάσει λεωφόρος από το μικρό μας το δρομάκι και θα μας κόψει το παιχνίδι, το κρυφτό και την αμπάριζα. Μα οι μεγάλοι ήταν όλοι χαρούμενοι που ο κύριος Απόστολος έβγαινε επιτέλους από τη φυλακή. Εμείς το μόνο που ξέραμε ήταν ότι ήταν μέσα «για τα πολιτικά». Έτσι μας λέγανε. Ξέραμε ότι η κυρά-Αμαλία έχει έναν αδερφό αλλά σάμπως και τον είχαμε δει ποτέ μας; Το ίδιο απόγευμα μαζεύτηκε όλη η γειτονιά να τον υποδεχτεί. Η κυρά-Αμαλία είχε φτιάξει γλυκό του κουταλιού νεράντζι και κερνούσε όλο τον κόσμο. Εγώ φοβόμουν λίγο, περίμενα κάποιο τέρας … φυλακή μας λέγανε. Και να σου ο κύριος Απόστολος, ένα ανθρωπάκι ταλαιπωρημένο, με καλοσυνάτα μάτια, πράος, ήρεμος, χαρούμενος και θλιμμένος μαζί! Οι μέρες πέρασαν, κι οι βδομάδες και οι μήνες. Ο κύριος Απόστολος έβγαινε στη γειτονιά και έπαιζε μαζί μας. Φορούσε πάντα παντόφλες, χειμώνα-καλοκαίρι! Τα πόδια του ήταν μόνιμα πρησμένα, σακατεμένα από τη φάλαγγα και το κλειστό παπούτσι ήταν για αυτόν μεγάλο βάσανο. Εμένα με αγαπούσε πολύ και μου έδινε καραμέλες βουτύρου που είχε κρυμμένες στις τσέπες του και με φώναζε Αγγέλικα. Εγώ έτρωγα τις καραμέλες κι έλεγα μέσα μου «γιατί;». Γιατί, γιατί, γιατί; Ήξερα πως οι κακοί είναι στη φυλακή, έτσι μας μάθαιναν και κακία ο κύριος Απόστολος μέσα του δεν είχε. Αυτό μπορώ να το ξέρω! Ο κύριος Απόστολος ήταν ο  πρώτος άνθρωπος που αγάπησα!

Πάντα υπήρχαν δύο Ελλάδες. Ο Ιησούς, άνθρωπος ή θεός, ήταν ο τελευταίος που μίλησε για αγάπη. Βρέθηκε φιμωμένος και δεμένος πισθάγκωνα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου κάποιου επικίνδυνου μαφιόζου. Παρκαρισμένο βράδυ κοντά στην πύλη Ε9 του λιμανιού. Παρκαρισμένο βράδυ κοντά στο δάσος του Σέιχ Σου. Παρκαρισμένο βράδυ κοντά στη συμβολή των οδών Γολγοθά και Αβύσσου γωνία. Πούστη θάνατε σε ξεγελώ. Φτάνω πεντακοσίων ετών. Σωτήριο έτος 2513. Σπουδάζω και διδάσκω Ιστορία της Τέχνης. Διατριβή μου η τέχνη στην εποχή του Ιμπεριαλισμού, του Φασισμού και της Κρίσης, περίοδος 2004-2013. Εικονογραφώ. Αφήνω στην απ’ έξω λούτρινες μασκότ, στέγαστρα, μετάλλια και στάδια. Απορρίπτω λάπτοπ, e-books, σόσιαλ μήντια κι έξυπνα κινητά. Εικονογραφώ την εποχή εκείνη με τα εφιαλτικά και χαοτικά  έργα του Kris Kuksi. Μετα-μεσαίωνας, ροκοκό δικτατορία, industrial φόβος, ψηφιακός πανικός. Αυτή ήταν η εποχή μου. Οι φοιτητές μου με κοιτούν με στόμα ανοιχτό.  Είμαι ένας μαθουσάλας που κουβαλά πάνω του το μήνυμα μιας εποχής που έχει ψοφήσει. Είμαι ένας μαθουσάλας ντυμένος με αλλόκοτα ρούχα που στέκει μόνος και παρείσακτος σε ένα αμφιθέατρο στο πανεπιστήμιο του κράτους της Αγάπης. Της Πρώτης αληθινής και ζεστής Αγάπης που κατάφεραν να φτιάξουν και να συντηρήσουν αναμμένη οι άνθρωποι, ώστε να μπορούν να  μαζεύονται γύρω της τα βράδια για να ζεσταθούν και να πουν ιστορίες από τα παλιά, ιστορίες σαν τη δική μου, ιστορίες για να φοβούνται και να κοιμούνται τα παιδιά.

φωτογραφία : Γλυπτό του Kris Kuksi – The Evidence of Tyranny

Κείμενο γραμμένο για το διιστολογικό αφιέρωμα με θέμα την «Πρώτη Αγάπη».

Συμμετέχουν οι παρακάτω :

http://breezesound.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html

http://podil4tissa.wordpress.com/2013/09/27/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%B7/

http://vivliothekarios.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html

http://www.kidscloud.gr/?p=7554

http://tokaranti.wordpress.com/2013/09/27/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7/

http://rubycloud.blogspot.gr/2013/09/blog-post_9873.html

http://rubycloud.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html

http://kynokefaloi.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html

http://redkangaroo.wordpress.com/2013/09/27/%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7-%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AF%CE%BB%CE%B9-2/

http://anagennimeni.wordpress.com/2013/09/27/prwto-skirtima-2/

http://tsalapetinos.blogspot.co.uk/2013/09/blog-post_27.html

 http://kizilkum.wordpress.com/2013/09/27/%CE%B1%CE%BD-%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BD/

http://evzin.wordpress.com/2013/09/27/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7-3/

http://pollyannasdays.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html

http://motheringdays.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html

http://taxamenaepeisodia.wordpress.com/2013/09/27/and-burn-your-bridges-down/

http://antidrasex.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html

http://mpananas.wordpress.com/2013/09/27/firstlove/

http://old-boy.blogspot.gr/2013/09/to.html

Advertisements

17 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Η απειλή του Σεπτέμβρη

Image

Στο Νικήτα που αυτή τη στιγμή διασχίζει το κανάλι του Παναμά

Το φθινόπωρο είναι περίοδος ανακατατάξεων. Βλέπεις όλους αυτούς που δεν πρόλαβες να δεις το καλοκαίρι. Βρίσκομαι μαζί τους έξω για να δέσουμε γύρω απ’ το σώμα μας  μια άβολη και σφιχτή ζώνη γεμάτη βαρετές συζητήσεις, αδιάφορες μουσικές και άγευστα ποτά. Έλληνες εμιγκρέδες, λίγες μέρες πριν φύγουν ξανά για τον ευρωπαϊκό χειμώνα, μου δείχνουν φωτογραφίες στα καλά τους τηλέφωνα. Οι κοπέλες μου μιλούν για τη ζωή στο Άμστερνταμ, το Παρίσι και τη Βαρκελώνη. Μου δείχνουν άχαρες συγκεντρώσεις, αναιμικές διαμαρτυρίες. Αν και ψηφιακές, οι φωτογραφίες μοιάζουν πολυκαιρισμένες και κίτρινες, έχουν τσακίσεις λες και κρύβονταν διπλωμένες για χρόνια μέσα σε πορτοφόλια από φτηνή δερματίνη. Τούτες οι φωτογραφίες μοιάζουν να κουβαλάνε όλα τα συντρίμμια που άφησαν πίσω τους η αντεπανάσταση, η υποχώρηση κι η ήττα.

Εγώ που δεν ταξιδεύω, που δεν μπορώ να ταξιδέψω, φθονώ τις ανάλαφρες ζωές τους. Είμαι τουριστικά αναλφάβητος. Θέλω να τις βάλω κάτω και να τους κάνω άγριο και βάναυσο έρωτα καταπραΰνοντας έτσι τη ζήλεια μου. Άσχημες σκέψεις, κακά ένστικτα, αλλά το φθινόπωρο έχω πάντοτε ορμές. Αν είχα δίπλα μου το Δαρβίνο ολοζώντανο, με σάρκα και οστά, θα τον ρωτούσα αν κάποτε ζευγαρώναμε με τις εποχές, όπως κάνουν τα περισσότερα ζώα. Το φθινόπωρο ερωτεύομαι.

Ερωτεύομαι τα κορίτσια στο μπαρ «Της Στέλλας» που ξέρουν να κρατούν συντροφιά στους μαστόρους των μηχανουργείων της Αιτωλικού και της Ψαρών. Που με επιδέξιες κινήσεις καταφέρνουν να αλαφρώσουν τις τσέπες των αντρών από το μεροκάματο. Αγαπώ ακόμη τις κοπέλες  στο βενζινάδικο της απέναντι γωνίας. Που κρατούν τις αντλίες όλο χάρη, αφήνοντας ακάλυπτα εξήντα ολάκερα εκατοστά γυμνού δέρματος, από τον μηρό ως τις πατούσες. Έτσι το έχει ζητήσει ρητά ο εργοδότης, πορνόγερος και εκμεταλλευτής : Γυμνά πόδια = τριάντα ευρώ.

Με ξελογιάζει η φωνή «Η συνομιλία μας καταγράφεται για τη δική σας ασφάλεια» που με ειδοποιεί για τα χρέη μου στους τραπεζίτες. Κάνω συχνά έρωτα με τη φωνή «Επόμενος σταθμός Φάληρο, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Σύνδεση με γραμμή τραμ» κι όταν τελειώνουμε και καπνίζουμε τσιγάρο της λέω πως το όνομα του σταδίου είναι γελοίο. «Αφού ειρήνη δεν υπάρχει ας πολεμήσουμε για τη φιλία.» Έπειτα σηκώνομαι και ντύνομαι να φύγω, πριν διαβώ την πόρτα γυρνώ προς το κρεβάτι και της προτείνω να μείνουμε δυο φίλοι.

Ψιθυρίζω πρόστυχα λόγια στα αυτιά των φοιτητριών που έχουν εξεταστική. Τις αποσπώ και τις αναστατώνω ενώ προσπαθούν να συγκεντρωθούν ρίχνοντας τελευταίες ματιές στις σημειώσεις τους – Πολιτική Δικονομία II – μέσα στο λεωφορείο καθοδόν για τη σχολή. Στήνω καυγά με έναν αλήτη για τα μάτια ενός κοριτσιού που διαβάζει μέσα στο μετρό το «Τρίτο Στεφάνι». Η κοπέλα που κάθεται δίπλα διαβάζει βίους Αγίων. Με αφήνει παγερά αδιάφορο … το ίδιο και τον αλήτη!

Δεν θέλω να πεθάνω φθινόπωρο. Θα ’ναι άδικο να πάω ερωτευμένος. Σκέφτομαι το φίλο μου το Νικήτα που αυτή τη στιγμή διασχίζει το κανάλι του Παναμά και του γράφω μια επιστολή.

«Όχι Σεπτέμβρη … σε παρακαλώ! Να οργανωθούμε ρε γαμώτο. Αφού δεν το γλιτώνουμε ας κανονίσουμε να πεθάνουμε δεκαπενταύγουστο, τότε που οι ειδήσεις βραδυπορούν. Σε κάποιο νησί της άγονης γραμμής, θα διαβάσουν για μας σ’ ένα μονόστηλο μπαγιάτικο, τυπωμένο πάνω στις στοιβάδες των χθεσινών εφημερίδων που ξεφορτώνει το βαπόρι για λογαριασμό του κέντρου τύπου που θα διατηρεί στο λιμάνι κάποιος Νικόλας. Το τελευταίο πράμα που θα θυμούνται για μας να ‘ναι το γαλάζιο της πλαστικής κορδέλας που ‘ναι δεμένες οι φυλλάδες κι ίσως ακόμα το γαλάζιο της θάλασσας. Λίγοι να μάθουν το χαμό μας. Ας σβήσουμε καλοκαίρι που οι τηλεοράσεις στα ενοικιαζόμενα δωμάτια δεν ανοίγουν ποτέ και λείπουν όλοι τους για μπάνιο. Όχι Σεπτέμβρη … αφού σου το ‘πα δεν βαστώ, μην επιμένεις. Να το γλεντήσουμε όμως πρώτα, ναι; Να ας πούμε, μπορούμε να ανταλλάξουμε φιλιά με δυο τουρίστριες στην παραλία. Καθώς θα τις φιλάμε θα μας γεμίζουν τις τσέπες βότσαλα και θα μας ρωτήσουν αν θα τις αγαπάμε και το χειμώνα. Εμείς θα βάλουμε τα γέλια, γνωρίζοντας πως τα ψωμιά μας θα ‘ναι λίγα και τι μας ζαλίζουν με αγάπες, χειμώνες και κουραφέξαλα. Αλλάξαν οι Σεπτέμβρηδες, δεν είναι πια κείνοι οι παλιοί. Τότε που μας τρόμαζαν οι ξύστρες κι οι γομολάστιχες, οι αγιασμοί και οι παπάδες. Δεν είναι όπως παλιά, τότε που ο Σεπτέμβρης ήταν της ζωής μας η μόνη απειλή!»

Μετανιώνω και σκίζω το επιστολόχαρτο. Ξανασκέφτομαι τις φανταστικές ερωμένες μου. Ξανασκέφτομαι και το Νικήτα. Λέω μέσα μου «Γύρνα εσύ και μη σε νοιάζει. Υπάρχει τόσος έρωτας εκεί έξω που αξίζει να κάνουμε ακόμα μια προσπάθεια. Θα κάνουμε πλωτή όλη τη δυστυχία των ανθρώπων και θα τη διασχίσουμε. Οι δυο μας … ποντοπόροι και πρωτοπόροι. Κι αν δεν τα καταφέρουμε θα πιούμε άλλη μια μπύρα και θα μου μιλήσεις για τη fender telecaster και το ιδιαίτερο παίξιμο του Mark Knopfler. Και θα γελάμε. Και θα ‘ναι ωραία ακόμα κι έτσι!».

Δείτε κι αυτό : http://www.youtube.com/watch?v=FfOGWDwkN68

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized