Η απειλή του Σεπτέμβρη

Image

Στο Νικήτα που αυτή τη στιγμή διασχίζει το κανάλι του Παναμά

Το φθινόπωρο είναι περίοδος ανακατατάξεων. Βλέπεις όλους αυτούς που δεν πρόλαβες να δεις το καλοκαίρι. Βρίσκομαι μαζί τους έξω για να δέσουμε γύρω απ’ το σώμα μας  μια άβολη και σφιχτή ζώνη γεμάτη βαρετές συζητήσεις, αδιάφορες μουσικές και άγευστα ποτά. Έλληνες εμιγκρέδες, λίγες μέρες πριν φύγουν ξανά για τον ευρωπαϊκό χειμώνα, μου δείχνουν φωτογραφίες στα καλά τους τηλέφωνα. Οι κοπέλες μου μιλούν για τη ζωή στο Άμστερνταμ, το Παρίσι και τη Βαρκελώνη. Μου δείχνουν άχαρες συγκεντρώσεις, αναιμικές διαμαρτυρίες. Αν και ψηφιακές, οι φωτογραφίες μοιάζουν πολυκαιρισμένες και κίτρινες, έχουν τσακίσεις λες και κρύβονταν διπλωμένες για χρόνια μέσα σε πορτοφόλια από φτηνή δερματίνη. Τούτες οι φωτογραφίες μοιάζουν να κουβαλάνε όλα τα συντρίμμια που άφησαν πίσω τους η αντεπανάσταση, η υποχώρηση κι η ήττα.

Εγώ που δεν ταξιδεύω, που δεν μπορώ να ταξιδέψω, φθονώ τις ανάλαφρες ζωές τους. Είμαι τουριστικά αναλφάβητος. Θέλω να τις βάλω κάτω και να τους κάνω άγριο και βάναυσο έρωτα καταπραΰνοντας έτσι τη ζήλεια μου. Άσχημες σκέψεις, κακά ένστικτα, αλλά το φθινόπωρο έχω πάντοτε ορμές. Αν είχα δίπλα μου το Δαρβίνο ολοζώντανο, με σάρκα και οστά, θα τον ρωτούσα αν κάποτε ζευγαρώναμε με τις εποχές, όπως κάνουν τα περισσότερα ζώα. Το φθινόπωρο ερωτεύομαι.

Ερωτεύομαι τα κορίτσια στο μπαρ «Της Στέλλας» που ξέρουν να κρατούν συντροφιά στους μαστόρους των μηχανουργείων της Αιτωλικού και της Ψαρών. Που με επιδέξιες κινήσεις καταφέρνουν να αλαφρώσουν τις τσέπες των αντρών από το μεροκάματο. Αγαπώ ακόμη τις κοπέλες  στο βενζινάδικο της απέναντι γωνίας. Που κρατούν τις αντλίες όλο χάρη, αφήνοντας ακάλυπτα εξήντα ολάκερα εκατοστά γυμνού δέρματος, από τον μηρό ως τις πατούσες. Έτσι το έχει ζητήσει ρητά ο εργοδότης, πορνόγερος και εκμεταλλευτής : Γυμνά πόδια = τριάντα ευρώ.

Με ξελογιάζει η φωνή «Η συνομιλία μας καταγράφεται για τη δική σας ασφάλεια» που με ειδοποιεί για τα χρέη μου στους τραπεζίτες. Κάνω συχνά έρωτα με τη φωνή «Επόμενος σταθμός Φάληρο, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Σύνδεση με γραμμή τραμ» κι όταν τελειώνουμε και καπνίζουμε τσιγάρο της λέω πως το όνομα του σταδίου είναι γελοίο. «Αφού ειρήνη δεν υπάρχει ας πολεμήσουμε για τη φιλία.» Έπειτα σηκώνομαι και ντύνομαι να φύγω, πριν διαβώ την πόρτα γυρνώ προς το κρεβάτι και της προτείνω να μείνουμε δυο φίλοι.

Ψιθυρίζω πρόστυχα λόγια στα αυτιά των φοιτητριών που έχουν εξεταστική. Τις αποσπώ και τις αναστατώνω ενώ προσπαθούν να συγκεντρωθούν ρίχνοντας τελευταίες ματιές στις σημειώσεις τους – Πολιτική Δικονομία II – μέσα στο λεωφορείο καθοδόν για τη σχολή. Στήνω καυγά με έναν αλήτη για τα μάτια ενός κοριτσιού που διαβάζει μέσα στο μετρό το «Τρίτο Στεφάνι». Η κοπέλα που κάθεται δίπλα διαβάζει βίους Αγίων. Με αφήνει παγερά αδιάφορο … το ίδιο και τον αλήτη!

Δεν θέλω να πεθάνω φθινόπωρο. Θα ’ναι άδικο να πάω ερωτευμένος. Σκέφτομαι το φίλο μου το Νικήτα που αυτή τη στιγμή διασχίζει το κανάλι του Παναμά και του γράφω μια επιστολή.

«Όχι Σεπτέμβρη … σε παρακαλώ! Να οργανωθούμε ρε γαμώτο. Αφού δεν το γλιτώνουμε ας κανονίσουμε να πεθάνουμε δεκαπενταύγουστο, τότε που οι ειδήσεις βραδυπορούν. Σε κάποιο νησί της άγονης γραμμής, θα διαβάσουν για μας σ’ ένα μονόστηλο μπαγιάτικο, τυπωμένο πάνω στις στοιβάδες των χθεσινών εφημερίδων που ξεφορτώνει το βαπόρι για λογαριασμό του κέντρου τύπου που θα διατηρεί στο λιμάνι κάποιος Νικόλας. Το τελευταίο πράμα που θα θυμούνται για μας να ‘ναι το γαλάζιο της πλαστικής κορδέλας που ‘ναι δεμένες οι φυλλάδες κι ίσως ακόμα το γαλάζιο της θάλασσας. Λίγοι να μάθουν το χαμό μας. Ας σβήσουμε καλοκαίρι που οι τηλεοράσεις στα ενοικιαζόμενα δωμάτια δεν ανοίγουν ποτέ και λείπουν όλοι τους για μπάνιο. Όχι Σεπτέμβρη … αφού σου το ‘πα δεν βαστώ, μην επιμένεις. Να το γλεντήσουμε όμως πρώτα, ναι; Να ας πούμε, μπορούμε να ανταλλάξουμε φιλιά με δυο τουρίστριες στην παραλία. Καθώς θα τις φιλάμε θα μας γεμίζουν τις τσέπες βότσαλα και θα μας ρωτήσουν αν θα τις αγαπάμε και το χειμώνα. Εμείς θα βάλουμε τα γέλια, γνωρίζοντας πως τα ψωμιά μας θα ‘ναι λίγα και τι μας ζαλίζουν με αγάπες, χειμώνες και κουραφέξαλα. Αλλάξαν οι Σεπτέμβρηδες, δεν είναι πια κείνοι οι παλιοί. Τότε που μας τρόμαζαν οι ξύστρες κι οι γομολάστιχες, οι αγιασμοί και οι παπάδες. Δεν είναι όπως παλιά, τότε που ο Σεπτέμβρης ήταν της ζωής μας η μόνη απειλή!»

Μετανιώνω και σκίζω το επιστολόχαρτο. Ξανασκέφτομαι τις φανταστικές ερωμένες μου. Ξανασκέφτομαι και το Νικήτα. Λέω μέσα μου «Γύρνα εσύ και μη σε νοιάζει. Υπάρχει τόσος έρωτας εκεί έξω που αξίζει να κάνουμε ακόμα μια προσπάθεια. Θα κάνουμε πλωτή όλη τη δυστυχία των ανθρώπων και θα τη διασχίσουμε. Οι δυο μας … ποντοπόροι και πρωτοπόροι. Κι αν δεν τα καταφέρουμε θα πιούμε άλλη μια μπύρα και θα μου μιλήσεις για τη fender telecaster και το ιδιαίτερο παίξιμο του Mark Knopfler. Και θα γελάμε. Και θα ‘ναι ωραία ακόμα κι έτσι!».

Δείτε κι αυτό : http://www.youtube.com/watch?v=FfOGWDwkN68

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

One response to “Η απειλή του Σεπτέμβρη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s