Η ώρα του σεισμού

Image

«Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται για να ‘ρθουν»

Μπ. Μπρεχτ

Τη στιγμή που ντυνόμουν με ρώτησε για εκείνη την ουλή που έχω χαμηλά στην κοιλιά, αριστερά από τον αφαλό μου. Σκαρφίστηκα ένα απ’ τα ευφάνταστα παραμύθια μου για να δικαιολογήσω την ύπαρξη της, όπως τροχαίο, επίθεση και ληστεία, σοβαρή εγχείρηση, καυγάς σε μπαρ. Σίγουρα πιο εντυπωσιακές και θαρραλέες ιστορίες για να προτιμήσει να πει κανείς από τη βαρετή αλήθεια. Ότι δηλαδή το σημάδι αυτό το απέκτησα στο σεισμό του 99΄ από τον αφιονισμένο σκύλο του γείτονα. Εκείνες οι μέρες, οι μέρες του σεισμού, ήταν οι τελευταίες στιγμές ανθρωπιάς που θυμάμαι. «Ντύνομαι και την κάνω, θα σου τηλεφωνήσω!».

Φοράω τα κλεμμένα μου ρούχα – μια άλλη ιστορία – πουκάμισο, ζακέτα και παντελόνι, όλα ξένα. Όλα αρπαγμένα από μπαλκόνια ισογείων, απαλλοτριωμένα από σπίτια και ντουλάπες φίλων και γνωστών. Μόνο οι κάλτσες και τα παπούτσια μου είναι αγορασμένα από εμένα τον ίδιο. Ο τρόπος που πατάμε στη γη πρέπει να είναι ξεκάθαρα κι απόλυτα δικός μας. Κατάδικός μας. Στέκω στην άκρη του δρόμου και στρίβω τσιγάρο. Από εδώ περνούν όλα τα λεωφορεία για το σπίτι. Το αξίζω ένα τσιγαράκι. Σίγουρα το αξίζω, ύστερα από τόση ώρα μοναξιάς, εγκλωβισμένος κι άκαπνος στα έγκατα του μετρό. Ας περάσουν και δυο και τρία λεωφορεία … θα πάρω κάποιο επόμενο, πρώτα θα ρουφήξω θάνατο κι ηδονή.

«Πειραιάς- Νεκροταφείο Σχιστού. Χωρίς Στάσεις»

Τα λεωφορεία έχουν νοημοσύνη, τα λεωφορεία έχουν κατακτήσει τη σοφία. Ο θάνατος δεν έχει στάσεις. Ο θάνατος είναι στάση. Δεν είναι ζωή με σχολείο-πτυχίο-στρατό-δουλειά-παντρειά … στάσεις και σταδιοδρομίες. Το ξαναλέω : Ο θάνατος είναι στάση. Λίγη ώρα πριν πάλευα με τον πανικό μου συγκρατώντας βίαια ξεσπάσματα αγοραφοβικής ρινορραγίας, περικυκλωμένος από εκατοντάδες άγνωστα πρόσωπα, μαγκωμένος σε εκδοτήρια εισιτηρίων και αυτόματες πόρτες συρμών. Κάθε φορά που βρίσκομαι σε κυλιόμενες σκάλες νιώθω σαν το γερο-Καρλίτο, έτοιμος για κυνηγητό, υποψιασμένος και καχύποπτος, προσμένω κάποιον αλήτη να έρθει να μου ρίξει δυο πιστολιές, δυο μαχαιριές, ό,τι του κάνει κέφι. Έτσι, χωρίς κανένα γαμημένο λόγο, έτσι για πλάκα. Αυτή είναι η πόλη μου. Αυτές είναι οι μέρες του μεγάλου φονικού, τα πεζοδρόμια ουρλιάζουν, η νύχτα λύκαινα … βυζαίνει όποιον της βρεθεί.

Πετάω τη γόπα στα βρομόνερα κι επιβιβάζομαι. Κόσμος πολύς στο λεωφορείο, γκρίνια και φτηνές κουβέντες. Προτιμώ να σταθώ όρθιος. Δίπλα μου στέκεται ένα παιδί-ενήλικας. Ξέρεις τι εννοώ, ξέρεις για ποια παιδιά μιλάω. Διανύουν τις μεγαλύτερες αποστάσεις μέσα στην πόλη έχοντας για πρόσωπο το δανεικό πρόσωπο ενός μεγάλου, σμιλεμένο, σημαδεμένο και σκαμμένο απ’ το άγχος, την κούραση και την πρόωρα και βίαια χαμένη αθωότητα. Κάθε τόσο γυρνώ το βλέμμα μου στο παιδί και ακριβώς τότε είναι που σκέφτομαι πως θέλω να απαλλαγώ από το ενθύμιο ανθρωπιάς που κρύβω κάτω απ’ τα κλεμμένα μου ρούχα. Τότε ακριβώς είναι που θέλω να επουλωθεί το σημάδι και τη θέση του να πάρει ένας μάρσιπος που θα φυτρώσει μέσα απ’ τα σπλάχνα μου, ικανός να φιλοξενήσει κάθε κατατρεγμένο που συναντώ στο δρόμο.

Μας εξοντώνουν ρε! Μας εξοντώνουν καθημερινά, λίγο-λίγο μέσα σε εκατομμύρια μικρές Τρεμπλίνκα, χτισμένες μέσα στο μυαλό μας, φτιαγμένες απ’ το χειρότερο  υλικό μας, περιφραγμένες από τα μαύρα δάση της ψυχής μας. Από τις οθόνες των τηλεοράσεων εκλύονται φονικά αέρια, δυνατές φωτιές καίνε σε φούρνους στα κρεμασμένα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Μα εγώ θέλω να φύγω, θέλω να το σκάσω και να βρεθώ σε μια έρημη παραλία στα μέσα του φθινοπώρου, εκεί που ο μίζερος και τσιφούτης ήλιος του Οκτώβρη μετατρέπει για λίγο τους πασσάλους των γυμνών ομπρελών σε δεκάδες ηλιακά ρολόγια. Τουλάχιστον θα ξέρω την ώρα, γιατί η ώρα του σεισμού θα έρθει, δε μπορεί … θα έρθει!

Φωτογραφία : Χρήστος Τόλης «Η απόλαυση της συμμετρίας»

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s