Για να θριαμβεύσει η κίνηση

Image

 

«Κοκκινιά Κερατσίνι Αμφιάλη οδηγάω μ’ ασφάλειες στις πόρτες

 και τα παράθυρα ανεβασμένα.»

Χρήστος Οικονόμου

Εμείς δεν ξέρουμε από καθημερινές και σχόλες. Βδομάδες και μήνες άνεργοι, κάποιοι μπορεί και χρόνια. Ανήμποροι  και τυφλοί, με γλώσσα ξεριζωμένη από καιρό, πως να γευτούμε τη γλυκιά γεύση μιας αργίας; Κάθε μας μέρα ίδια. Ξύπνημα, περιφορά, ύπνος ξανά. Πώς να νιώσουμε λίγη δροσιά; Ανίκανοι και γι’ αυτό, ανίκανοι σε όλα.

Βρισκόμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, φανταζόμουν πράγματα που άλλοτε περιφρονούσα και χλεύαζα, πράγματα που κάποτε μισούσα. Εγώ με ωραία ρούχα, παπούτσια ιταλικά, αγορασμένα λέει για το γραφείο. Τον εαυτό μου να φορά το χαμόγελο του επιτυχημένου και να μοιράζει κάρτες επαγγελματικές που ‘χαν πάνω τους τυπωμένη κάποια φανταχτερή ιδιότητα, ένα ανύπαρκτο επάγγελμα. Γενικός διευθυντής, νεοφυής εταιρεία και τέτοιες μαλακίες. Φαντάστηκα μέχρι και την ποιότητα του χαρτιού … πόσο θλιβερός!

Βγήκα να σταματήσω το κεφάλι, περπάτησα. Έτσι κατάλαβα τι μέρα ήταν. Κορίτσια ντυμένα με βαθυγάλανες πένσιλ και πλισέ φουστίτσες πρόσφεραν τα γυμνά μπούτια τους θυσία στα μάτια των εφήβων, τροφή στη φαντασία, χάρισμα και δάνειο για κάποιον μελλοντικό αυνανισμό στα μουλωχτά. Γονείς που καμάρωναν αγόραζαν στα παιδιά τους ζαχαρωτά και ψητό καλαμπόκι.

Πέρασα απ’ το σημείο του μεγάλου κακού. Μια γριά, θαρρείς γιαγιά όλων των ανθρώπων, στάθηκε μπροστά μου κι είπε «Τον παλιάνθρωπο να μαχαιρώσει το παλικάρι … κάθε φορά που περνάω από δω παραμιλάω!». Φέτος ο χειμώνας άργησε, σαν να θέλει να μας κάνει τη χάρη να ζεσταθούμε όσο περισσότερο μπορούμε, σαν συγνώμη για αυτά που ζήσαμε. 28η Οκτώβρη, λιακάδα και κοντομάνικο.

Σε κάθε γωνιά της πόλης μου συνθήματα κι αφίσες. Έσπαζαν τα ρουθούνια μου, γέμιζαν από τις μυρωδιές των χρωμάτων και της φρέσκιας γλουτολίνης. Ζωντάνια, κίνηση και ζωηράδα! Καινούρια μαγαζιά άνοιγαν παντού, άνθρωποι γέμιζαν τα τραπέζια. Μικροί μαθητές αφήναν τα μπαλόνια τους να ξεχυθούν στον ουρανό και τα χάζευαν μέχρι εκείνα να σβηστούν από τα μάτια. Η ζωή έκανε φωτοσύνθεση με τις αχτίδες ενός πεισματάρη ήλιου.  

Έρχονταν οι νεκροί από την άλλη πλευρά, από την πλευρά που δεν υπάρχει και μας παρακινούσαν, μας το λέγανε, μας το φώναζαν «Τραβάτε μπρος, το τέρας αγαπά την ακινησία. Δεν μας πειράζει, συνεχίστε!».

Κι έτσι εμείς γιορτάζαμε, παρέλαση, ξε-παρέλαση, γιορτάζαμε. Σαν τους άθεους που ανάβουνε λαμπάδες την Πασχαλιά μόνο και μόνο για να σμίξουν με χαμένους συγγενείς στον περίβολο της εκκλησίας. Σαν τους απάτριδες που παρελαύνουν στις λεωφόρους των πιο αφιλόξενων πόλεων του κόσμου πουλώντας χαρτομάντιλα, καθαρίζοντας τζάμια, κουβαλώντας χαρτόκουτα, μόνο και μόνο για να φαν και να ζήσουν. Τραβούσαμε εμπρός για να μην περάσει το δικό τους, για να θριαμβεύσει η κίνηση. 

Advertisements

3 Σχόλια

Filed under Uncategorized

3 responses to “Για να θριαμβεύσει η κίνηση

  1. Αλέκα

    Έχει πολλά χρόνια που άφησα τις πόλεις και ζω σε νησί. Όταν τις επισκέπτομαι πάντα μουδιάζω…όπως όταν σε διαβάζω. Σχεδόν οι ιστορίες των φίλων μου που έχω αφήσει πίσω.Με βγάζουν από τη «γυάλα» της επαρχίας. Ευχαριστώ.

  2. Μάνος

    «Φέτος ο χειμώνας άργησε…. σαν συγνώμη για αυτά που ζήσαμε»
    θεϊκή ατάκα.Η πίκρα από την έλλειψη διακοπών φέτος σιγοκαίει ακόμη μέσα μου και αυτό το ζεστό πανέμορφο φθινόπωρο ρίχνει σταγόνες νερού σε αυτή την φωτιά.Πανέμορφο όλο το κείμενο και να συμπληρώσω χωρίς να θέλω να διορθώσω πως κάθε κατάσταση έχει και τα θετικά της.Αν δεν υπήρχε η ανεργία ίσως να μην έγραφες αυτά τα όμορφα κείμενα και ίσως να μην είχαμε και εμείς χρόνο να σε διαβάσουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s