Κωμόπολη Ουτοπία

Image

«A lot can happen in the middle of nowhere»

Fargo, Coen brothers

 

Κάθε φορά που βγαίνω να εξορμήσω, το παλιό, σχεδόν συνομήλικό μου, Τογιότα Στάρλετ του 86’ που είναι παρκαρισμένο στο δρόμο, με κοιτά περίεργα. Τα δυο μπροστινά του φανάρια μοιάζουν με λυπημένα μάτια μικρού παιδιού που παραπονιέται να το πάρω μαζί μου στην ατέλειωτη βόλτα. Δεν πρόκειται να ξεκινήσω να οδηγώ. Γιατί να προστεθεί σ’ όλο αυτό το αστικό χάος ένας ακόμη μανιακός, ένας αγχωμένος παράφρονας, οπλισμένος με τιμόνι κι ένα τόνο σιδερικά; Κρατώ για μένα το ρολάκι του συνοδηγού, διαλέγω να πω τις δυο τρεις ατάκες απ’ το σενάριο του επιβάτη. Παίρνω τα μέσα για να παρατηρώ τους ανθρώπους. Δουλειά μου είναι να παρατηρώ τους ανθρώπους. Δουλειά μου είναι να ζω στις πόλεις τους. Κάποιος θα έπρεπε να με πληρώνει γι’ αυτό. Μισθοδοσία απ’ το Υπουργείο Μοναξιάς κι Ανθρωπίνων Συμπεριφορών. Οι μελέτες μου μπορεί να φανούν χρήσιμες. Κάποια μέρα … ίσως, μπορεί, υποθέτω … κάποια μέρα ίσως δικαιωθώ. 

Υπάρχουν στιγμές που γεννιούνται μέσα απ’ τον επίπονο τοκετό της ρουτίνας, μικρές ευκαιρίες που όσο παν’ και λιγοστεύουν, δώρα για να εγκαταλείψω τις πόλεις προσωρινά. Για λίγο. Τουλάχιστον μέχρι την ολική κι οριστική τους εκκένωση. Αναπάντεχες εκδρομές του χειμώνα, ξαφνιάσματα και κρότοι μες στην πολύμηνη, απειλητική ησυχία. Με βαλίτσα μικρή, μια χειραποσκευή ελπίδα, βρίσκομαι καθοδόν. Συνοδηγός και επιβάτης. Τα μάτια μου ξεφυλλίζουν την Εθνική οδό. Διόδια και βενζινάδικα, χόρτα που καίν μες στα χωράφια, ημιτελείς κατασκευές, ξεθωριασμένα συνθήματα μιας άλλης εποχής. Ρωτώ τον εαυτό μου : «Θα μπορούσες; Μπορείς να το φανταστείς;».

Με φαντάζομαι. Μικροπαντρεμένη, δουλεύω στο εστιατόριο που σταματάν οι ταξιδιώτες. Κατουράνε, τεντώνονται να ξεπιαστούν. Πίνουν καφέ, κάνουν τσιγάρο. Εγώ εκεί. Σερβίρω και καθαρίζω. Εγώ εκεί, χτυπώ τα πλήκτρα της ταμειακής. Άγνωστα πρόσωπα κάθε μέρα, χιλιάδες κάθε χρόνο. Οδηγοί που έρχονται και φεύγουν, μπορεί να ξαναπεράσουν το Πάσχα, το καλοκαίρι, ποιος ξέρει πότε; Ποτέ δεν θα μάθουν το όνομά μου κι ας το ‘χω γραμμένο στο καρτελάκι που κρέμεται στο πουκάμισο που φορώ. Ο άντρας μου με περιμένει στο σχόλασμα. Μέσα απ’ τα σκοτάδια επιστρέφουμε στο χωριό. Στο σπίτι διαβάζω ένα βιβλίο. Εκείνος κοιμάται. Το βιβλίο λέει πως όλα τα πρόσωπα που βλέπουμε στα όνειρα τα έχουμε δει κάποτε, έστω για μια στιγμή και ξυπνητοί. Όλοι μου οι εφιάλτες είναι τα πρόσωπα των άγνωστων περαστικών. Το μόνο που θα ‘θελα είναι κάποιος να μου ‘λεγε μια καλημέρα και να με φώναζε «Αγγέλα».

«Θα μπορούσες; Μπορείς να το φανταστείς;». Με φαντάζομαι γέρο, τυφλό, κατάκοιτο σε ορεινό χωριό. Έχω παιδιά στην Αθήνα. Φοβάμαι. Με φαντάζομαι μικρό μαθητή. Παίζω μόνος μου στις σκουριασμένες κούνιες καθώς περιμένω το λεωφορείο για το σχολειό, τρία χωριά μακριά από δω. Φοβάμαι. Με φαντάζομαι ξένο που περιμένει την πληρωμή. Βρίσκομαι σκυφτός στο χωράφι μέσα στην πάχνη του Νοέμβρη. Τα χέρια μου μυρίζουν χώμα, τα χέρια τους μυρίζουν αίμα. Φοβάμαι. 

Ο χειμώνας είναι αδυσώπητος με τους μικρούς τόπους. Η αρχική ιδέα για την οποία εφηύραμε το κρύο ήταν για να ερχόμαστε πιο κοντά. Το προϊόν βγήκε στην αγορά, οι πωλήσεις πάτωσαν. Ούτε παγωμένα χαμόγελα δεν μπορεί να προσφέρει πια. Βρέχει και χιονίζει μα τα σεντόνια των ανθρώπων παραμένουν άνυδρα και τα χάδια τους χέρσα. Στις πολιτείες τα μαγαζιά ήδη πωλούν χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και στολίδια. Κάποιο αγόρι θα στείλει ένα μήνυμα «Τα φωτάκια σε θυμίζουν, μου λείπεις!».

Όμως τίποτε το γιορτινό δεν θα σκεπάσει την επαρχία. Φάργκο, Νέα Μανωλάδα, Τακλομπάν. Κάπου εκεί τριγύρω πρέπει να ‘ναι χτισμένη η Ουτοπία. Μικρή, μια σταλιά. Τελευταία απογραφή, μόνιμοι κάτοικοι : 0. Όλα έχουν ειπωθεί. Αν είχαμε μπέσα θα σταματούσαμε να γράφουμε. Μόνο θα μεταφράζαμε. Θα μεταφράζαμε σ’ όλες τις γλώσσες της Βαβέλ το στίχο «Έκανε κρύο κι εμείς δουλεύαμε».

Advertisements

3 Σχόλια

Filed under Uncategorized

3 responses to “Κωμόπολη Ουτοπία

  1. υπάρχει και ο στίχος «έκανε ζέστη και εμείς ξεχάσαμε ν’αγαπήσουμε». αυτός και αν θέλει μετάφραση.

  2. Νικολέτα

    μ’αρέσει ο τρόπος που γράφεις.
    καλώς σε βρίσκω(ξανά μιας και παλιότερα έχω περάσει με άλλο όνομα,με άλλο χώρο,αλλά με το ίδιο κέφι να σε διαβάσω)
    καλημέρα!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s