Οι Μετεξεταστέοι

10982133_521075278046576_3679112323900155862_n

Ζω κι αναπνέω με τη λευτεριά του κατσίβελου. Οδηγώ με παράθυρα ανοιχτά, ένας λίβας καίει τα σπαρτά της κεφαλής μου, του μετώπου τις γραμμές, τα σωθικά. Διασχίζω τη δύστυχη χώρα. Στο πίσω κάθισμα, η δική μου Ντόροθι, οκλαδόν και ξυπόλητη, με τα κόκκινα γοβάκια πεταμένα. Η μυθολογία ξόφλησε, ο Σκίρων ο ληστής είναι τώρα μεγαλεργολάβος. Με αναγκάζει να του πλύνω τα πόδια στα διόδια. Με μπάρες κατεβασμένες ψάχνω μάταια στις τσέπες για ψιλά. Ψάχνω να βρω μυαλό, καρδιά, κουράγιο. Περνάμε την Ελευσίνα νύχτα. Χιλιάδες φωτάκια που αστράφτουν και λαμπυρίζουν, σουβλίζουν και κεντάνε το σκοτάδι της εθνικής οδού. Τα διυλιστήρια κατά τη διάρκεια της νυχτός είναι η Σμαραγδένια Πόλη. Αλλόκοτη ομορφιά μέσα στη δυσωδία, φουτουρισμός πλάι στις αρχαιότητες.

Μετά το Σχιστό αντικρύζω τις πρώτες φαλακρές ταράτσες. Το δικό μας Κάνσας Σίτι είναι το Κερατσίνι, ο κόκκυγας του λεκανοπεδίου. Οι αρχαιότεροι των φτωχών ζούμε στριμωγμένοι μέσα σε αυτή τη γιγαντιαία κωλοτρυπίδα. Πατείς με πατώ σε. Κι όλο σκαρφαλώνουμε για μιαν ανάσα, βάζοντας δύναμη με τα πόδια, ο ένας πάνω στους ώμους του αλλουνού. Η λεωφόρος Πέτρου Ράλλη, ασφάλτινο παχύ έντερο, συνδέει το τίποτα με τα πάντα, εμάς με τον υπόλοιπο κόσμο. Αρχές Αυγούστου, γέροι με μηχανήματα οξυγόνου στα ρουθούνια, φρεάτια, κατσαρίδες, εμείς.

Ανεβαίνουμε γοργά στο διαμέρισμα. Η Ντόροθι βγάζει τη βεντάλια της. Κάθε της κίνηση, κάθε μια χεριά της, δροσίζει τα μέσα μου. Δεν κρατιόμαστε, κάνουμε έρωτα άπλυτοι, με αυτή την αδιευκρίνιστη βρωμιά που νιώθεις πως κουβαλάς πάνω στην πέτσα σου καθώς μόλις έχεις γυρίσει από ταξίδι. Θα πλυθούμε μετά, θα εξαγνιστούμε, μπορεί να περιμένει.

Παλεύουμε τυλιγμένοι πάνω στο στρώμα και κάτω απ’ το ταβάνι σαν φίδια που ζευγαρώνουν κάτω από πέτρα Κυκλαδίτικου νησιού. Τα ενώτιά της πέφτουν και χάνονται μέσα στις μαξιλαροθήκες. Η Ντόροθι αγαπά λίγο τους ανθρώπους και πολύ τα σκουλαρίκια. Σε άλλη εποχή θα ήταν μοντέλο κι ερωμένη του Γιοχάνες Βερμέερ, τώρα ξέπεσε με εμένα. Για χάρη μιας προγόνου της, οι καλύτεροι αλήτες του λιμανιού παράτησαν τους μπαλτάδες και τα μαχαίρια, πιάσαν μπουζούκια και μπαγλαμάδες, αλλάζοντας καριέρα, υμνώντας την ομορφιά στο σόι της.  Είναι αφράτη σαν φραντζόλα. Σαστίζω που ζυμώνω το γυμνό κορμί της, την ψίχα των γλουτών, την κόρα της ηλιοκαμμένης πλάτης.

Κουράζομαι και καλώ βοήθεια. Σκεπάζω τα βογγητά και τις ανάσες με ένα cd ποιήσεως με τη φωνή κάποιου ηθοποιού. Εγώ μπαίνω στα σκέλια της κι η ποίηση στα αυτιά της. Πήδημα διπλής ταυτόχρονης διείσδυσης! Πάνω στη λάγνα κορύφωσή μας, γίνομαι εμπρηστής, κατακαίω τη χλωρίδα του κόλπου της. Κρανίου τόπος, μέρος αφιλόξενο, άλλος ποτέ να μην βρεθεί εκεί που δροσιζόμουν κι έπινα κρύσταλλο νερό.

Ξαπλώνουμε κατάκοποι, άδειοι επιτέλους και κενοί, με ανεμελιά εφήβων. Μετράμε μπάνια, παγωτά, φιλιά. Αλλού υπερτερώ εγώ, αλλού νικά εκείνη. Ο άτιμος Σεπτέμβρης καραδοκεί. Τα ΄χουμε φορτώσει στον κόκκορα, μας περιμένουν Άλγεβρες και Γεωμετρίες, πλήξη, χαμαλίκι κι άδεια πορτοφόλια. Μετεξεταστέοι στο βασικότερο των μαθημάτων, εκείνο της ζωής, βάζουμε μπρος για νέες αποτυχίες. Αταξίες, σκασιαρχεία, πρώτα καρδιοχτύπια, κόκκινα μάγουλα, τσιγάρα και χουφτώματα μέσα στις τουαλέτες. Μια ζωή στην ίδια τάξη, την εργατική … που ξέρει να ερωτεύεται, ξέρει να αγαπά και να μισεί εξίσου. Που ξέρει να κάνει Τέχνη απ’ το τίποτα, που ξέρει στο τέλος να νικά.

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Διαλογή ονείρων

tumblr_mw75ixND9G1rdq51oo1_500

«Ευρώπη, Ευρώπη δεν είσαι τίποτ΄ άλλο, είσαι μονάχα η συνέχεια του Βαραββά».

Νίκος Καρούζος

Δεν το διάλεξα εγώ όλο αυτό. Είναι το πικρό μου καθήκον, καθαρό φορτίο κι άτιμος σταυρός που κουβαλώ. Μη με ενοχλείτε, σας είπα, είμαι άνθρωπος του καθήκοντος! Μικρός ήθελα πρώτα να γίνω ποδοσφαιριστής, μετά αρχαιολόγος, έπειτα … έπειτα ποιος ξέρει τι; Ακόμα κι εγώ ο ίδιος, εγώ δηλαδή που με αφορά, έχω ξεχάσει πια από χρόνια. Οι φιλοδοξίες τραβήχτηκαν γρήγορα, σαν μαλακία, χέρι πάνω – χέρι κάτω, με αυξανόμενη επιτάχυνση, απομονωμένος σε ένα δωμάτιο με άσπρα ντουβάρια, με έναν Τσαρούχη κι έναν Φασιανό κρεμασμένους και μπόλικη ιδιωτικότητα, σε κάποιο Κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης ονείρων. Τα μάζεψα όλα σε ένα πλαστικό ποτήρι, τα όνειρά μου καταψύχθηκαν για αργότερα.

Δεν το διάλεξα εγώ όλο αυτό, μα βρήκα το επάγγελμά μου. Κάθε άνδρας της εποχής μου οφείλει να κάνει τέχνη. Δεν θα βρει να φάει, μα δεν θα έβρισκε ακόμα κι αν διάλεγε το οτιδήποτε άλλο για βιοπορισμό. Γρήγορα θα τον βρει ο χρόνος με ένα καρότσι να περιδιαβαίνει τις γειτονιές συλλέγοντας χαρτόκουτα, σκραπ κι εικόνες για τις μελλοντικές του δημιουργίες. Μετά τα χυτήρια και τα ανακυκλωτήρια, μετά το πενιχρό εισόδημα, το χαρτζιλίκι πείνας, η νύχτα θα τον βρει στο διαμέρισμα να γράφει λίγο βρώμικο ρεαλισμό, φλας μυθοπλασία, ιστορίες συμπυκνωμένες που πάσχουν από νανισμό, γραπτά μπονσάι δεντράκια.

Δεν το διάλεξα εγώ όλο αυτό, μα τούτο τον καιρό διαπράττω ύβρη απέναντι στα πεινασμένα πλήθη. Γέννησα απ’ το μυαλό μου μια ιδέα για μια εκπομπή μαγειρικής. Σπαταλώ τις ώρες μου σε ραντεβού και συναντήσεις με καναλάρχες, διευθυντάδες προγραμμάτων και «Έι, μάνατζερ, έχω κάτι φόβους για πούλημα!»*. Κανονίζω τα της αγοραπωλησίας της ύβρεώς μου. Σκέφτομαι, αν ζούσε ο Κνουτ Χάμσουν … μόνος και λιμασμένος με ένα κόκκαλο στα δόντια, γλείφοντας υπολείμματα ωμής πρωτείνης, θα έβλεπε την ιδέα μου στην τηλεόραση μέσα από το δορυφορικό πιάτο σε κάποια ταράτσα της Κοπεγχάγης και θα μου ‘ριχνε Παναγίες!

Δεν το διάλεξα εγώ όλο αυτό μα η ζωή μου γίνηκε μια Σαλαμίνα, περικυκλωμένη από σάπιο νερό και μολυσμένη θάλασσα. Ο πατέρας μου όσο πάει και μοιάζει του Θανάση –ίδια φαλάκρα– απ’ τους «Απόντες», δεκαεννιά χρόνια μετά την πρώτη προβολή, χορεύει μόνος του στην αυλή μακρύ ζειμπέκικο της ήττας για τη χαμένη φάρα μας. Όλη η έως τώρα Τέχνη έχωνε τα ποδάρια της στα παρακάτω παπούτσια :

Έρωτας

Επανάσταση

Θάνατος

Μα ο καλλιτεχνικός τούτος χορός του γέρου μου είναι ξυπόλητος με γανωμένες πατούσες. Νέα ήθη, καινά δαιμόνια!

Δεν το διάλεξα εγώ όλο αυτό μα φέτος θα παραθερίσω στην Αττική γη. Λουλούδια και καυσαέρια στο Θριάσιο, βουτιές με το κεφάλι στην Πειραϊκή. Θα πιάσω φιλίες και παρτίδες με γέρους και μετανάστες, φθηνά μαγιώ, μύκητες στα νύχια των ποδιών και κολατσιό απ’ το σπίτι. Θα απλώσουμε τις ψάθες μας πλάι στους αγωγούς των αστικών λυμάτων. Θα μοιραστούμε το φαί μας με αρουραίους, πλάσματα είναι του Θεού κι εμείς οι φτωχοί ξέρουμε από δίκαιες μοιρασιές κι έντιμες ξήγες!

Δεν το διάλεξα εγώ όλο αυτό μα θα χτυπήσω στα βράχια τους άχρηστους όρχεις μου σαν να ήτανε χταπόδια. Θα βάλω και το κορίτσι μου να καπακώσει τη μήτρα της με ένα ωραίο κοχύλι. Εμείς, δυο νέοι της γενιάς τους, που δεν θα κάνουμε παιδιά μήτε και τα ταξίδια που κάποτε θελήσαμε. Την Ιταλία του Καραβάτζιο με τα φθηνά δωμάτια, το άφθονο κρασί και τις μοιχίες. Την Κούβα του Χέμινγουεϊ και το Λος Άντζελες του Μπουκόφσκι. Ακόμα κι η Σκιάθος του Παπαδιαμάντη φαντάζει τώρα όνειρο θερινής νυκτός. Νυκτός από κείνες τις αποπνικτικές με τσιγάρο κι ερκοντίσιον. Μακριά μας πέφτει ο γραφικός λιμένας του Άγιου Κωνσταντίνου. Τα ναύλα μας φτάνουν μέχρι τις Αφίδνες. Τα όνειρά μας μέχρι τον έναστρο ουρανό.

*Στίχος του Γιάννη Αγγελάκα, ποίημα : HAPPY END II, από τη συλλογή «Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;», 1999.

4 Σχόλια

Filed under Uncategorized

«Ω Βιτσένζο!»

1f1k_20870082-thumb-large

«Σε κάποια Βέρα τέλος πάντων!»

Το κορίτσι που επιθυμώ γουστάρει το περπάτημα. Τούτες τις έσχατες στιγμές του κόσμου βολτάρουμε με τις ώρες μέσα στον αχανή ερηπιώνα της πρωτευούσσης. Τουρίστες, ταρίφες κι εμείς. Άλλοι κρύβουν τα λεφτά τους σε στρώματα και σεντούκια. Εμείς οι δυο τα επενδύουμε στο στομάχι. Κουζίνες του κόσμου και ταβέρνες ελληνικές. Κουβέντα να βαστάει την ανθρωπιά και τρίψιμο των ποδιών κάτω απ’ τα τραπεζομάντηλα. Κι ύστερα δρόμο! Ναός του Ολυμπίου Διός, Συγγρού, Κουκάκι, πιασμένοι αγκαζέ φουμάρουμε φτηνά τσιγάρα, της γαργαλώ την κλειτορίδα του εγκεφάλου, μιμούμενος τον Ρένο, τότε που δεν ήταν μαλάκας και ξεφτίλας, κωλόπαιδο του κερατά!

Το κορίτσι που ποθώ πάσχει από διαταραχές ύπνου. Έρχεται, πηδιόμαστε και φεύγει. Με εγκαταλείπει. Τούτη η μοναξιά με κάνει να αγαπώ το στενό χώρο. Κοιμάμαι στον καναπέ, τα πόδια μου κρέμονται, η πλάτη μου στριμώχνεται στα μαξιλάρια. Το άγριο ύφασμά του μου κατατρώει το δέρμα, το στιγματίζει με κοκκινίλες εκεί όπου οι άλλοι το κοσμούν με τατουάζ. Το κορίτσι είναι πλασμένο από άμμο και νερό στις ακρογιαλιές της Μεσογείου, μουνάρα όλο χυμούς, να τη στύψεις και να την πιεις στο ποτήρι! Έχει το κάτι τι απ’ τα κορίτσια του 50’, κομψή κι επικίνδυνη. Γόβες, ροκ εντ ρολλ και μίνι φούστα. Αλλά έτσι είναι η γενιά μου. Μεταπολεμική. Ανίκανη δια πάσα εργασία, ικανή για κάθε πράξη απρόβλεπτη, απερίσκεπτη κι ερωτική.

Έδωσα τα τελευταία μου χρήματα σε έναν άνεργο γραφίστα για να μου τυπώσει κάρτες επαγγελματικές. Στη μια όψη ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, τηλέφωνα. Έτσι καμωμένες που όποιος θελήσει να μπορεί να με ξετρυπώσει. Για δουλειά, για συνέντευξη, έστω για να σπάσει πλάκα. Στην πίσω όψη διάλεξα να γράφει τα παρακάτω λόγια …

«Η μία μονότονη μέρα ακολουθούσε την άλλη. Και τίποτε δεν έδειχνε πως κάποτε τα πράγματα θα γύριζαν προς το καλύτερο. Συχνά λέω πως δε πρέπει να ‘χω παράπονο απ’ τη ζωή μου. Στο κάτω-κάτω μόνος μου διάλεξα να’ μαι αυτό που είμαι…»*

Ξύπνησα μόνος και σ’ απόγνωση, σχεδόν μπατίρης. Πήρα τις κάρτες μου στα χέρια και ξεχύθηκα στις πυρωμένες ασφάλτους. Ασθμαίνοντας, ζέστη και υγρασία, τράβηξα για τις τράπεζες όπου θα έβρισκα στα σίγουρα κόσμο μαζεμένο. Ουρές τούβλα από ντόμινο, ουρές από σάρκα, οστά κι ενδύματα, φίδια νωθρά και λάστιχα ποτίσματος σε κήπο εξοχικού που ‘χει να πατήσει ο ιδιοκτήτης χρόνια. Μοίρασα τις κάρτες μου μέχρις εξαντλήσεως του αποθέματος. Τώρα θα περιμένω, θα καρτερώ!

Κίνησα για το σπίτι του κοριτσιού. Θέλησα να είμαι δίπλα της, μέσα της, κάτω της, κοντά της. Στα έγκατα της παλιάς πολυκατοικίας ένα υπόγειο καφενείο. Μια όαση απόλυτης αδιαφορίας! Τσόχες και μπαρμπουτιέρες, κόσμος αλλιώτικος και 99.8 fm πειρατικό. Μπύρα κρύα και ντομάτα στα τέσσερα να ξαποστάσω. Εδώ τρώμε με τα δάχτυλα, εδώ κυριαρχεί το μίνιμαλ της οδοντογλυφίδας. Αποφάσισα πως η μόνη δουλειά μου σε αυτόν τον κόσμο είναι η καταγραφή όλων αυτών που κανείς δεν καταγράφει. Του ανθρώπου που περιμένει να πάει 05.00 το ξημέρωμα για να γυρίσει με το λεωφορείο. Του άντρα που κλείνει το ταξί για να πιει την είσπραξη.  Της ανύπαντρης  που τις νύχτες γυρνά στις γειτονιές με ένα τσουβάλι τροφή για γάτες.

Σήμερα στο κατώφλι των τριάντα μου χρόνων, πάνω που ο αφέτης χρόνος εκπυρσοκροτεί την εκκίνηση μια νέας κι αβέβαιης δεκαετίας, επιβιβάστηκα στο RO-RO Vessel ship «Βιτσένζος Κορνάρος».

«Ω Βιτσένζο τραγουδάς και πλέχεις!»

Ω Βιτσένζο τραγουδάς και πλέχεις, στα σωθικά σου από λαμαρίνα βγάζουν το ψωμί τους φίλοι μου παλιοί, φίλοι μουντζουρωμένοι, κατώτερα πληρώματα που κάναμε μαζί τσιγάρο σε σκοπιά, κάποιο βράδυ στη Σχολή των Ναυτικών Δοκίμων. Μόνος μετά από χρόνια, δίχως γυναίκα ή παρέα, τραβώ για τα Αντικύθηρα, έφηβος μες στους εφήβους, εθελοντής σε ανασκαφή, ερασιτέχνης. Σκαπάνη στο λιοπύρι και το απόγευμα καρπούζι και βουτιές, δημιουργός εγώ της συντροφιάς των ονείρων μου, από κείνα τα ίδια κι αρχαία υλικά, άμμο και αλμυρό νερό …

*Νίκος Νικολαϊδης, κινηματογραφιστής, συγγραφέας, (Αθήνα 25 Οκτωβρίου 1939 – 5 Σεπτεμβρίου 2007)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σαμιζντάτ των ντελικάτων εραστών

11150744_868245396605670_463555568015237048_n

«Η βροχή μας κάρφωσε πάνω στα τζάμια

άγρια θηριοτροφεία μπροστά μας ξεκαρδίζονται

η άσεμνη πόλη.»

Μίλτος Σαχτούρης

Σκέφτηκα κάποτε πως θα ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό το πρόσωπο. Κόντρα σ’ αυτή τη διαπίστωση, εφαρμόζω από τότε με ευλάβεια και άκρως σχολαστικά, μια ρουτίνα για να μη βαριέμαι τη φάτσα μου. Παραμένω ακούρευτος παραπάνω απ’ όσο θα ‘πρεπε ώσπου να με σιχαθώ. Γίνομαι αστείος. Ασχημαίνω κι άλλο. Έπειτα κουρεύομαι ξαφνικά, καθόλου προγραμματισμένα, δίχως ραντεβού και τηλεφωνήματα, πότε πρωί και πότε απόγευμα. Αίφνης κατακλύζομαι από χαρά τεχνητή και πρόσκαιρη, δικό μου δημιούργημα, φύσημα του ανέμου. Φτύνω τα μούτρα μου στον καθρέφτη να μη βασκαθώ,  «γεια σου αγόρι μου!» κι άλλα τέτοια. Εγώ όλα αυτά, εγώ που πάσχω από ανάστροφη παρειδωλία κι αντί να βλέπω πρόσωπα στα άψυχα αντικείμενα βλέπω αντικείμενα στα πρόσωπα των περισσότερων ανθρώπων που συναντώ … «Τούτος εδώ έχει για κεφάλι ένα βάζο» και «Αμ εκείνη; Τόσο πλακουτσωτό πρόσωπο σαν οθόνη τηλεοράσεως!». Τόσος, που λες, κόπος για ένα πρόσωπο!

Κοιτάζω την προσφάτως ανανεωμένη μούρη μου σε έναν διαφημιστικό καθρέφτη μπύρας. Το είδωλό μου διακόπτουν πράσινα καλλιγραφικά γράμματα … Est. 1821 … σκέφτομαι πως οι Αλσατοί φτιάξανε τη μπύρα τους τη χρονιά που εμείς ακόμα κινούσαμε επαναστάσεις να γίνουμε κράτος. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια εύστοχη απάντηση στη γνωστή ιστοριούλα με τα δέντρα, τα βελανίδια και τους Παρθενώνες. Αγαπώ τη μπύρα!

Γύρω μου στο μαγαζί κάθονται διάφοροι χαμένοι. Άντρες. Μόνο άντρες, βιδωμένοι με ούπα στους τοίχους και τα σκαμπώ. Άντρες με τη φάτσα του Αντώνη Αντωνίου στην «Παραγγελιά». Δάχτυλα χοντρά από χειρωνακτική εργασία, δόντια κίτρινα, κοιλιές και φαλάκρες. Πιάνουμε τις αποδείξεις που ξερνά η ταμειακή …

  ΣΥΝΟΛΟ   € 12.00

   ΜΕΤΡΗΤΑ  €12.00

  *** ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ***

Τις γυρνάμε απ’την ανάποδη και λευκή πλευρά τους. Πάνω τους γράφουμε ποίηση με βρισιές και κατάρες. Τις διακινούμε κρυφά, χέρι με χέρι, χούφτα με χούφτα, ο ένας στον άλλον, καθένας στον διπλανό του, σ’ όλη τη σειρά της ξύλινης μπάρας, σαν μια παραλλαγή γραπτού χαλασμένου τηλεφώνου. Κάποτε θα τις συγκεντρώσω όλες και θα κυκλοφορήσω το δικό μου λογοτεχνικό περιοδικό. «Το Σαμιζντάτ των ντελικάτων εραστών»*. Ή έστω θα ανοίξω το δικό μου ουζερί με το ίδιο όνομα. Πρέπει κάπως να βιοποριστώ.

Βγαίνω και κατηφορίζω τη Σαχτούρη με διαολεμένη ζέστη. Μου αρέσει η Σαχτούρη με τις ναυτιλιακές της, με τα σουβλατζίδικα και τα μαγειρεία που φτιάχνουν γεμιστά και σούπες αυγολέμονο. Τη Σαχτούρη την αγαπώ γιατί απ’ την ταμπέλα της λείπει το αρχικό γράμμα, έτσι που δεν ξέρεις ποιον απ’ όλους τους Σαχτούρηδες θέλησε να τιμήσει ο Δήμος. Κατηφορίζω λοιπόν με δρασκελιές ποιητικές, όλο χάρη.

Τραβώ για την πλάτη του λιμανιού. Στα μηχανουργεία μπήκε λουκέτο. Μονάχα οι επιγραφές χάσκουν ακόμα σε πείσμα της σκουριάς …

«ΤΟΡΝΟΣ – ΣΤΡΑΝΤΖΑ – ΨΑΛΙΔΙ»

«ΤΟΡΝΟΣ – ΣΤΡΑΝΤΖΑ – ΨΑΛΙΔΙ»

κι ανάμεσα σε αυτόν τον ερηπιώνα, ελληνάδικα κλαμπ με γύφινους κίονες και ψεύτικα αετώματα στις προσόψεις. Η συνέχεια της φυλής – η κατρακύλα της ράτσας! Μπαίνω τυχαία σε ένα απ’ αυτά.

Τα μάτια μου πέφτουν σε ένα πλάσμα παράταιρο, παρείσακτο, σχεδόν παραφυσικό. Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι αναδυόμενη πίσω από τον πάγκο εργασίας της που’ χε σκύψει για να πιάσει λίγο πάγο και κόκα-κόλα. Θέλω να της πάρω συνέντευξη. Όχι σαν επαγγελματίας δημοσιογράφος αλλά ως ερασιτέχνης περίεργος. Η περιέργεια δεν σκότωσε τη γάτα, δεν σκότωσε κανέναν σε αντίθεση με την αδιαφορία που γέννησε εκατόμβες συνανθρώπων. Πλησιάζω και διστάζω για λίγο μπρος στην ομορφιά.

  • -Δουλεύεις καιρό εδώ;
  • -Τρία χρόνια γεμάτα.
  • -Είσαι όμορφη. Σου την πέφτουν συχνά;
  • -Κάποιες φορές ναι, μα δεν ξέρουν να προσεγγίζουν, να σαν κι εσένα ένα πράμα χαχα.
  • -Οι φασίστες σε έχουν ενοχλήσει;
  • -Ποιοι;
  • -Αυτοί που κάνανε τη φασαρία πριν με την άλλη παρέα.
  • -Μερικοί είναι απλά μαλάκες, όχι πάντα κακοί. Κάποιους τους ξέρω από μικρούς, από τη γειτονιά. Χαμένοι είναι. Εγώ δεν ασχολούμαι με όλα αυτά, με τα πολιτικά. Άλλη μια χρονιά και τέλος από δω μέσα. Κωλοχανείο. Δεν μου αρέσει αλλά μαζεύω λεφτά. Θα ανοίξω το δικό μου μαγαζί, ξέρεις.
  • -Τι μαγαζί;
  • -Νύχια και τέτοια. Τέλειωσα στο Αιγάλεω, στα ΤΕΙ.

Τέλος συνέντευξης.

Γύρισα σπίτι με μια ιστορία για το Σαμιζντάτ μου. Ένα αθώο πλάσμα με όνειρα κολοβά, απλό, αδιάφορο, μα ευτυχισμένο.

*Σαμιζντάτ : Αντιγράφω από τις Σημειώσεις του «Εμονίδη» του ποιητή George Le Nonce : «Στη Σοβιετική Ένωση, σαμιζντάτ ονομαζόταν μια διαδικασία αυτοέκδοσης και παράνομης διάδοσης απαγορευμένων κειμένων, τα οποία αντιγράφονταν συνήθως με το χέρι και κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι».

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Το μπανιστήρι

Fellini-1024x543

«… Ξεχάσατε κιόλας τα πρόσωπα των διπλανών σας, γιατί επικοινωνείτε με συσκευές, μέσ’ από αριθμούς και καλώδια»

Μάριος Χάκκας

Λένε πως από τότε που ο μπαρμπα-Γιάννης πήγε στη Χαλκίδα, ρίζωσε και δεν ξανάφυγε ποτέ. Έριξα την άγκυρα των ποδιών μου στο Μεγάλο Λιμάνι, άκοπα νύχια και μακρά, να γαντζώνουν στη γη, να τη σκαλίζουν κι εγώ να φρενάρω. Βρήκα ετούτο το δωματιάκι και «το ‘κλεισα» καθώς λένε στη γλώσσα των κτηματομεσιτών. Τώρα το ‘κλεισα, μ’ έκλεισε αυτό; Ποιος ξέρει; Μένω στο ταπεινότερο δρομάκι ολάκερου του Πειραιά, μια λουρίδα τόση δα, ένα μικρό ασφάλτινο χανζαπλάστ με σπίτια εκατέρωθεν. Χάνω το χρόνο μου όπως οι άλλοι χάνουν τα κλειδιά τους, αναζητώντας στο διαδίκτυο έπιπλα και διακοσμητικά που ποτέ δεν θα μπορέσω να αγοράσω. Ένα δανέζικο τραπεζάκι και για τον τοίχο ένα κεφάλι ελαφιού με κέρατα, τρόπαιο ψεύτικο και πολυεστερικό. Άλλωστε, τι χρειάζεται ένας άνθρωπος στις μέρες μας για να ζήσει εξόν από ένα στρώμα κι έναν υπολογιστή; Έτσι τα βράδια κουβαλώ παλέτες απ’ τα σκουπίδια, τα πρωινά καμώνομαι το μαραγκό, στο κάγκελο του μπαλκονιού με επισκέπτεται ένας χαζός κοκκινολαίμης, σαν σε έφοδο υπαξιωματικού, μου κελαηδά το σύνθημα. Όλη μου η μέρα γίνηκε μια σκοπιά, σωστό μπανιστήρι, κοιτάζω τους άλλους μέσα από μια τζαμαρία. Το χαμαλίκι μα κι η αρετή του γραφιά είναι η παρατήρηση. Κάλλιο να κατασκοπεύεις και να κρυφακούς παρά να ‘χεις διαβάσει όλου του κόσμου τα βιβλία. Οι κουτσομπόληδες πάνε ντουγρού για Νόμπελ!

Ο απέναντι, νεκρός από μήνες, σκόρπισαν τα παιδιά του στα σημεία της πόλης. Ξεπέσανε στο νοίκι. Ρήμαξε το σπίτι, μάθαμε πως το πήρε η τράπεζα να το χαρεί στον κώλο της. Μια μεσοτοιχία με χωρίζει από ταινία του Χάνεκε. Τριάντα εκατοστά πλαστικό χρώμα, σοβάς και τούβλο, στρώσεις ενός οικοδομικού μπισκότου, μου κρύβουν το πανί που πάνω του παίζεται η τελευταία σεκάνς απ’ τη ζωή του ζευγαριού των γέρων. Το μπάνιο τους συνορεύει με το γραφείο μου, ακούω συχνά καθώς γράφω το γέρο να αγκομαχά φτύνοντας στο νιπτήρα, ενώ πλένει το σκαλιστό σαν Σκυριανό ξύλο, μέτωπό του. Τα απογεύματα κάθονται αντάμα στο μικρό μπαλκονάκι κι ανάμεσά τους, ανάμεσα στα πρόσωπα και πάνω στο τραπέζι ένα χλωρός βασιλικός για να απωθεί τα κουνούπια. Κάθονται εκεί δίχως να μιλάνε. Τι να πουν; Τα ‘χουνε πει όλα σε εξηνταπέντε χρόνια ευτυχισμένου γάμου. Τις νύχτες ντρέπομαι σαν σκεφτώ πως μπορεί να ακούσουνε τα βογκητά των φιλενάδων μου. Όχι από σεβασμό στην ηλικία τους, αλλά από οίκτο για κάτι που δεν μπορούν να κάνουν, να χαρούν τα χαλασμένα πια σώματά τους.

Η άλλη … τριάντα χρόνια μέσα στον «Παπαστράτο», τρία στο από πάνω διαμέρισμα. Βρέθηκε στην ανάγκη η γυναίκα, συμφώνησε η πολυκατοικία να της δίνουμε εκατό ευρώ το μήνα κι εκείνη σφουγγαρίζει τις σκάλες, τινάζει το χαλάκι της εξώπορτας, ποτίζει τα φυτά της πιλοτής. Την πετυχαίνω στην είσοδο. Με καλημερίζει με τη φωνή του Βασίλη Καρρά, βραχνάδα καπνεργάτριας και κέφι καπνουλούς. Κάθε βράδυ σέρνει τα έπιπλά της δω κι εκεί, της πέφτουν αντικείμενα στο πάτωμα, τα χέρια της παραλύουν, χτυπούν και σπάνε τασάκια και τηλεκοντρόλ. Στοιχειώνει μονάχη της το ίδιο της το σπίτι γεννώντας θορύβους. Ζόρικο να μένεις μόνος με τη στέρηση μιας φασαρίας χαρμόσυνης, κάποιου δικού σου ανθρώπου. Η μεγαλύτερη αδικιά στις εύκρατες χώρες του Πρώτου κόσμου, είναι μια γυναίκα σε διπλό κρεβάτι με κάψα στα χείλη για μιαν άχνα, μια λαλιά.

Γυρίστε, γυρίστε και δείτε τους ανθρώπους δίπλα σας και πετάξτε τις λέξεις στο χαρτί σαν αναμμένα τσιγάρα, σαν ζάρια και σαν σπέρμα προϊόν αυνανισμού, οι λέξεις πρέπει να ανασκουμπώνουν αυτόν που τις διαβάζει. Κι αν δεν γράφετε πάλι γυρίστε να τους δείτε κι αναφωνήστε …

Μακάριος ο ταβερνιάρης που σαν κλείσει την κουζίνα πίνει κρασί με τους φίλους του

Μακάριος αυτός που ‘χει θερινό σινεμά κι έτσι βγάζει το ψωμί του, παίζοντας παιδικά κι ασπρόμαυρες ταινίες

Μακάριος ο αποθηκάριος στη σκοτεινιά της αποθήκης, μακριά απ’ των πελατών τα βλέμματα και του αφεντικού το ύφος, δουλεύει με ψείρες στα αφτιά ακούγοντας το αγαπημένο του τραγούδι

Όλα είναι μια πομπή, με κεφαλή, μέση και ουρά, με άρματα και πεζοπόρα τμήματα και μέσα της διάφοροι και διαφορετικοί.

2 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Τα μπλε μανικετόκουμπα

11262499_10153073484194093_2134562686334146776_n

“Her eyes are a blue million miles”

Captain Beefheart

Γεννήθηκα μες στην ταλαιπώρια. Παράνομες μεταγγίσεις, τριπλή περιέλιξη ομφάλιου λώρου, θερμοκοιτίδα. Μικρή κλινική, Κορυδαλλός, καλοκαίρι του 85΄. Ο πατέρας μου στους διαδρόμους και στο κυλικείο, κάθιδρος και μουσκίδι, πάλλευκος σαν το πανί, ψηλόλιγνος σαν το Χριστό, ένας Ίαν Κέρτις με μουστάκι κι ηπειρώτικη προφορά, κάπνιζε τα Καρέλια του χαλβαδιάζοντας τα καπούλια της μαίας, καθώς η μάνα μου σφάδαζε να με ξεγεννήσει. Ο πατέρας μου πιο όμορφος από ποτέ, ο πατέρας μου για τελευταία φορά όμορφος κι ένοχος για πρώτη.

Δυο χρονών και δώδεκα ημερών, κοιμάμαι μ’ ανοιχτές τις μπαλκονόπορτες, ακούω τους γδούπους των τροχών μες στις λακούβες και τα σαμάρια, καθώς τα φορτηγά διασχίζουν τη Λεωφόρο Σαλαμίνος. Η μάνα μου σκύβει από πάνω να δει αν ζω. Της υγραίνω το μάγουλο με το καθάριο χνώτο μου. Τα μικροαστικά διαμερίσματα σιγοψήνουν σαν προθερμασμένοι, τούβλινοι φούρνοι τις ιστορίες τους. Ένας καυγάς, κάποιο διαζύγιο, αλλού μοναξιά και πήδημα νιόπαντρων παραπέρα. Καύσωνας του 87’ … χίλιοι τριακόσιοι και βάλε νεκροί. Την τελευταία μέρα κείνου του λίβα, ο παππούς μπήκε στο σπίτι απ’ τη δουλειά. Ξέπλυνε σχολαστικά, με επιμονή χειρουργού, το γράσο από τα νύχια κι έκανε το χοντρό του, καθισμένος στη λεκάνη, λύνοντας σταυρόλεξα, φορώντας πρεσβυωπικά γυαλιά. Το βράδυ καβάλησε τη BMW R51/3 και κέρασε στου Διονυσίου, ουίσκια και ζεϊμπέκικα, έπαιρνα το όνομά του.

Τσούλησαν τα χρόνια σαν βοηθητικές ρόδες, μάθαινα ισορροπία κι έπαιρνα οδηγίες απ’ τη φωνή της Χασκήλ –Τα νιάτα τα μπερμπάντικα να μην τα χαραμίσεις-  το μόνο της ζωής μου σάουντρακ. Ήρθαν τα κορίτσια σ’ όλες τους τις εκδοχές. Κορίτσια που αγαπούν τον Μικρό Πρίγκιπα, σε βιβλίο, σε μπρελόκ, σε τατουάζ και τη φάτσα του Τσε Γκεβάρα σε βρακάκι. Κόρες ξαπλωμένες στα λιβάδια της Θράκης να τρων’ μαγιάτικο τριφύλλι και κόκκινα κεράσια, φτύνοντας κι επιστρέφοντας στα μούτρα μου κουκούτσια κι ερωτόλογα. Μια μικροπαντρεμένη με ακροδάχτυλα πιανίστριας, χιλιάδες φορές μόνη, θλιμμένη εκατοντάδες, άκουσα τη μουσική της, μουσική δωματίου σε νοικιασμένο γαμιστρώνα. Ένα μουνάκι γάλακτος, όρθιο με μονοκίνι στην ουρά για τις ντουζιέρες του κάμπινγκ της Αιγιάλης. Κοπέλες με κύφωση, γερμένες πάνω από πληκτρολόγια στα λογιστήρια του παγκόσμιου καπιταλισμού και μια νεαρή δικηγόρος στριμωγμένη μέσα σε βαρετά συνολάκια που έπινε στο οχτάωρο τζιν- στυμμένο, τάχα για τη δίαιτα, πιότερο για να κάνει κεφάλι.

Και τώρα Εκείνη, πνίγομαι 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα των οφθαλμών της, θαμπώνομαι απ’ το άλβεδο του ασπραδιού. Βγάζω τα μάτια της και τα ράβω σε εκείνο το παλιό καφέ σακάκι, καμαρώνω στον κόσμο για τα καινούρια μου μανικετόκουμπα. Χύνω μέσα της εκουσίως, από πρηνή θέση με τρεμάμενους γλουτούς, σπασμοί ηδονής στα κωλομέρια μου … τα Τικ του Έρωτα! Κάνουμε εισοδισμό στη ζωή, μια μικρή φράξια των δυο μελών, εργάζεται με συνομωτικούς κανόνες για την ανατροπή της πλήξης, το ξεθεμελίωμα του χρόνου.

3 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Η πέτσα της χώρας

10349024_720182474737230_1500916828640638876_n

Στον Μήτσο Μ. , ναυπηγό στην Κινεζική πόλη Γουαντσού

Η Λούσσι κείνο το βράδυ ψηνότανε για παρτουζίτσα. Χόρευε ξυπόλυτη

– «μυστήριες ώρες,  το μπαρ αδειανό, με σκληρά ροκ εντ ρολ,  στριφογυρνάς στην πίστα» –

επιδεικνύοντας τις ξηρές και σκασμένες φτέρνες της, πατώντας με τις πατούσες της πιτσιλιές ποτού, απ’ αυτό που χύνεται στο ξύλινο πάτωμα, σαν σκουντήξεις τους μεθυσμένους, ρωτώντας τους προς τα που είναι η τουαλέτα. Ζουμερή και χτικιάρα μαζί, αλλού γερασμένη κι αλλού σφριγηλή, σε τράβαγε και σε απωθούσε μαζί. Μυστήριο πράμα! Έζεχνε η ανάσα της Stella Artois και ξινισμένο αέρα κάθε φορά που το στόμα της έσπρωχνε βίαια προς τα έξω τα λίγα κι αστεία, σπαστά ελληνικά της. Βέλγα, Γαλλίδα, Σουηδέζα; Θα σε γελάσω! Η Λούσσι έμενε σε κάποιο σκάφος. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε μέσα απ’ τη τζαμαρία. Τα κατάρτια μπλεγμένα κλαδιά, τα κατάρτια ακανόνιστα σημάδια από τρεμάμενη βελόνα σεισμογράφου, πότε κοντύτερα και πότε ψηλότερα από τις πολυκατοικίες, τα κατάρτια διάκοσμος στην οριογραμμή του ορίζοντα της πόλης … Πασαλιμάνι, το αιώνιο, το πάντα ξάγρυπνο ενδιαίτημά μας!

Ξυπνήσαμε οι τρεις μας από μια δέσμη φωτός που τρύπωνε με ρεσάλτο διαρρήκτη μέσα απ’ το φινιστρίνι. Μέσα της χόρευαν, αιωρούμενα σωματίδια, σκόνη και καπνός, σωστοί κοσμοναύτες! Έπεφτε το φως πάνω στην ταλαιπωρημένη Λούσσι, λιάζοντας τον θώρακά της. Εισπνοή-εκπνοή, εισπνοή-εκπνοή. Το ψόφιο σπέρμα στο λαιμό και στα στήθη της λαμπύριζε, φάνταζε με ψηφίδες από σεντέφι … φίλντισι και ταρταρούγα τα ξεραμένα χύσια μας. Το σώμα της, σώμα μπουζουκιού που το’ χαν πιάσει, το ‘χαν κουρντίσει, το ‘χαν χουφτώσει, πενιά την πενιά, δυο δεξιοτέχνες – ψωλαράδες, βιρτουόζοι- του ρεμπέτικου τραγουδιού. Μέσα σε μιαν ορθόδοξη κι ιερά ολονυχτία, σηκώναμε τα βυζιά της ψηλά, τα πόδια της ψηλότερα, σα λιτανεία.

Τα θυμάμαι όλα αυτά τώρα που τηγανίζω αυγά. Οι πιο θαυμαστές απ’ τις θαυμάσιες αναμνήσεις, οι πιο αλλόκοτες απ’τις πιο σκοτεινές σκέψεις, με κατακλύζουν συχνά κατά τη διάρκεια απλών,ανούσιων, καθημερινών δραστηριοτήτων. Τηγάνισμα, χέσιμο, πλύσιμο, ξάπλα. Θυμάμαι τα πρώτα μας βιαστικά τσιμπούκια σε κάποιο επταώροφο γιαπί, τρίτη και τελευταία φάση της αντιπαροχής, κοπάνα από το φροντιστήριο, αγχωμένη η συμμαθήτρια, εμείς που μεγαλώσαμε τη δεκαετία του 90’, φιγούρα και λεφτά, SEGA, Πασόκ και Ίμια.

Ονειρεύομαι πως κάνω έρωτα με το κορίτσι της πρωινής εκπομπής. Το έχουν βάλει χάμω και του βάφουν το πρόσωπο, του χτενίζουν τα μαλλιά, πασαλείβουν τα μπούτια του με λοσιόν για την κυτταρίτιδα από βρασμένα φύκια, μέλια κι αντιοξειδωτικούς καφέδες. Μα εκείνο δεν μιλά, δουλειά του να μη μιλά, μόνο βουβά κοιτάζει με βλέμμα χαμένο το μάτι της κάμερας. Ποιος φέρνει τα ρομπότ πριν να ‘ρθει η εποχή τους;

Δεν μπορεί η ζωή να είναι μόνο γαμήσι, κάτι άλλο θα υπάρχει. Με κυριεύουν τα μεγάλα ερωτήματα. Γίνομαι Αντόνιους Μπλοκ. Γίνομαι Τελόνιους Μονκ. Σκακιστής και πιανίστας, πατώ πάνω σε πλήκτρα-ερωτήσεις, κάνω ροκέ στην περιέργεια. Τα βράδια κοιμάμαι με αναμμένο το φωτάκι του απορροφοτήρα, τριάντα χρονών άνδρας, φοβάμαι τον μπαμπούλα της ντουλάπας κι εκείνο το τέρας, το υποδόριο στην πέτσα της χώρας.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized